Het licht van de zee

Gisteren is mijn twaalfde recensie  geplaatst op Boekenmening.  In ‘Papieren Kind’ van Randy Susan Meyers kun je lezen hoe drie vrouwen hun recht laten gelden op dat ene kind. Afgelopen jaar heb ik ook  ‘Het licht van de zee’ gelezen. In dat boek is er ook strijd om één kind. Adoptie is een interessant thema voor romans, maar wordt niet altijd even sterk uitgewerkt.

Het licht van de zeeHet is in de jaren twintig van de vorige eeuw. Tom en Isabel Sherborne zijn de enige bewoners van Janus, een eiland  met een vuurtoren, 150 mijl van de kust van Zuid-West Australië. Tom, een oorlogsveteraan uit de 1e Wereldoorlog. Zijn keus om vuurtorenwachter te worden is een principiële.  Het feit dat hij Isabelle ontmoet, die zijn hart weet te ontdooien met vrolijkheid en met hem kiest voor de eenzaamheid van Janus, beschouwt hij als een wonder. Op een dag spoelt er een roeiboot aan met een dode man en een baby. Isabelle die net haar derde baby heeft verloren, beschouwt het als een teken van God en wil het kindje houden. Ze is een topmoeder en Tom krijgt een glimp van hoe het had kunnen zijn. Er volgen twee gelukkige jaren voor het gezin, totdat ze tijdens hun verlof op het vasteland ontdekken van wie het kind is. Hannah Roenfeldt is nog altijd wanhopig op zoek naar haar man en baby, die tijdens een rel de zee zijn opgevlucht.

Een vondeling blijkt altijd een geliefd thema te zijn voor een boek, maar meer nog dan de vraag waar hoort het meisje Lucy thuis, is het dat wat zich afspeelt in de hoofden van Tom en Isabelle. Hoe kun je het goed doen? Hoe overwint de liefde? De strijd van dit kinderloze echtpaar, niet alleen voor het kind, maar vooral voor elkaar is op een indrukwekkende manier is uitgewerkt in deze debuutroman van M.L. Stedman. Het is dan ook uiteindelijk een ontroerende ode aan de liefde, hoe je door dik en dun, zelfs als je beseft dat het heel erg dun is, trouw blijft.

De sterke uitwerking van  de karkaters van de hoofdpersonen, de rechtschapen Tom, de oermoeder Isabel en de wanhopige Hannah zorgen ervoor dat je goed kunt inleven in het verhaal. Je blijft geboeid, vooral als ontdekt wordt dat de baby van Hannah, bij Tom en Isabel is, volgen de ontwikkelingen zich in een bloedstollend tempo elkaar op. Dan blijkt ook dat toevallige scènes wel degelijk iets te vertellen hebben. Het hele boek zit vol met metaforen, beeldspraken die het iets extra’s geven. Als je dit boek samen met anderen leest, dan heb je veel om over door te praten. De Engelse titel ‘Light between the oceans’ (licht tussen de oceanen) vind ik om die reden persoonlijk ook sterker dan de titel die de vertaling nu heeft mee gekregen. Ten eerste staat de vuurtoren van Janus tussen twee oceanen. Lucy, de naam die Isabelle aan het meisje geeft, betekent ster en is in het boek het licht voor twee verschillende gezinnen en tenslotte lijkt het te gaan om wat het beste is voor het kind?  Een moeilijk dilemma. Een vuurtorenlicht laat zijn schijnsel steeds draaien van de een naar de andere kant.

___________________________________

Mijn waardering: * * * *

Licht van de Zee –  M.L.Stedman | Uitgever: Boekerij 2012 | ISBN 9789022562307

Een gedachte over “Het licht van de zee”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s