Het smalle pad van de liefde

Hij voelde de sterke verbondenheid die tussen man en een vrouw ontstaat als ze door een gebeurtenis, klein of groot, even vooral vader en moeder zijn, ouders van. Vertederde, trotse, bezorgde, wanhopige ouders, maar dat is niet zo erg of het is te dragen, want ze doen het samen.

Een van de juweeltjes uit de laatste roman van Vonne van de Meer, ‘Het smalle pad van de liefde’, waar het overigens niet zozeer over ouderschap gaat, maar de vriendschap tussen twee gezinnen, die elkaar alleen in de zomer ontmoeten, als Pieter en Mae Akkerman hun vakantie doorbrengen in het huis van Floris en Francoise Vrijbloed, in de Auverge in Frankrijk en hoe die op het spel gezet wordt, als twee van hen samen een verhouding krijgen.  “Het was nooit uitgesproken, maar daarom niet minder waar: ze voeden, ja ze inspireerden elkaar. Met zijn vieren, al dan niet omringd door hun kinderen, waren ze op hun best.”

smallepadVonneBeiden gezinnen hebben hun verhaal. Pieter is voor de tweede keer getrouwd en moet zijn zoon Thijmen delen met zijn ex-vrouw. Bjorn, de 11 maanden oude  zoon van Floris en Françoise is omgekomen bij een noodlottig ongeval. Trefzeker zijn de zinnen, die Vonne van de Meer daarover aan het papier toevertrouwd. “Zinloos de gruwelijke details te beschrijven”. Natuurlijk is daar niet het laatste woord over gezegd.  Het is de opmaat naar de verhouding van Floris en Mae, in de zomer dat Dedé een kapel wil bouwen om haar broertje te gedenken.

Heel subtiel verbindt Vonne van de Meer thema’s als rouw, liefde, trouw, zelfverloochening, schuld en uiteindelijk bekering. Dat doet ze met de wijsheid van Czeslaw Milosz, van wie ze twee gedichten in de roman heeft opgenomen, ‘er nooit van uitgaand, dat zijn lezer een medegelovige is, die wel weet wat hij bedoelt en aan een half woord genoeg heeft.’ Het is die subtiele toon, die ervoor zorgt dat deze roman heel toegankelijk is. Mae is een vrouw ‘van zekere leeftijd’, die je zelf zou kunnen zijn of die je bent. Daarnaast ook die constatering “dat generaties lang  mensen de woorden van het Onze Vader hebben doorgegeven aan hun kinderen en dan ineens valt het stil” De schrijfster wil het daar niet bij laten en ze zet daarvoor een eigenzinnig boek neer. Als een regisseuse is ze aanwezig en geeft de  nodig aanwijzingen waar het naar toe moet met het verhaal. “Hier zou het verhaal een andere wending kunnen nemen, een misdaadroman worden over twee geliefden die nog nooit een vlieg kwaad hebben gedaan. (…) Maar zo’n verhaal wil dit niet worden, moordenaars worden onze geliefden niet. En toch vindt het vergif zijn weg.” De zinnen en de metaforen zijn juweeltjes.  Meer dan eens heb ik potloodstreepjes in het boek gezet. Dat vind ik leuk aan de romans van Vonne van de Meer, ze blijft verrassen.

______________________________________

Mijn waardering: ***

Het smalle pad van de liefde – Vonne van der Meer | Uitgeverij Atlas Contact (2013) | ISBN: 978 9025 441 234 | 219 blz. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s