Hemelvaart

Hemelvaart van Judith Koelemeijer heeft me getriggerd, vanaf het moment dat ik de cover in boekwinkel zag liggen. De kwaliteit van de foto is niet echt geweldig, maar roept daardoor wel gelijk vragen op. Wie is dit meisje en in welke tijd speelt dit zich af en wat heeft zij te doen met Hemelvaart? De hoofddoek blijkt bij nader inzien een handdoek te zijn. Het is een vakantiekiekje, een van de vele die gemaakt zijn tijdens een vakantie van zes vriendinnen die na hun eindexamen in 1985 gaan eilandhoppen in Griekenland. Een tijd van vrijheid, blijheid, feesten, uitgaan, zon zee strand seks enzovoort. Tot de laatste dag, dan gebeurt er een ongeluk en het meisje van de cover sterft. Het is een feestdag in Griekenland, ze vieren ‘Maria-Hemelvaart’  Vijf vriendinnen, zes rugzakken en een doodskist maken de reis terug naar Nederland. Dat is het verhaal achter het meisje op de cover. 

Wat is dat toch dat ervaringsverhalen zo graag gelezen worden en lezers niet onberoerd laat (gezien de vele reacties op o.a. Goodreads en in boekenbloggen? Voor sommigen was Hemelvaart het beste boek van 2013. Nog een reden voor mij om het te willen lezen. het maakte me verschrikkelijk nieuwsgierig.

Het is iets met de jaren tachtig, de tijd waarin ik zelf jong was, dat gelijk al heel veel herkenning oplevert. Ik heb dat ook met het tv-programma ‘het mooiste meisje van de klas’, de muziek, de foto’s en de herinneringen alsof in je eigen tijd was. Nu was ik niet zo’n feestbeest. Sterker nog de eerste keer dat ik wekenlang, zonder mijn ouders op vakantie ging, was naar Zuid-Afrika, om een kerk te bouwen nota bene. In die cultuur was het vasthouden van de hand van je vriend al een zonde. Maar het was net als bij Judith Koelemeijer ook een tijd dat ik dagboeken bijhield, hele schriften vol pende en nog brieven schreef. Maar ook de gevoelens die Judith beschrijft van haar eigen jeugd, de onzekerheid van ergens bij willen horen, hoe zit het nu met vriendschap en de vragen van wat je gaat doen met je leven, brengen me weer terug naar die tijd. Werkelijk een woord opent plekken in mijn hoofd waar dromen en fantasieën van toen zijn opgeslagen waarvan ik niet meer wist dat ik ze had. Lezen van Hemelvaart bevestigt voor mij, dat het dus mogelijk moet zijn, om mijn eigen verhaal op te schrijven.

Nu heeft Judith natuurlijk wel een queeste, een zoektocht, wat is er precies gebeurt die laatste nacht? Haar eigen herinneringen worden niet door anderen gedeeld. Later hoort ze zelfs een verhaal wat haar indirect de schuld van het ongeluk geeft. De zoektocht heeft iets weg van wat ook A. Th. F. van der Heijden heeft gedaan in Tonio. Het verhaal schrijven lijkt een vorm van rouwverwerking waar we dan als lezers aan mee mogen doen. Boeiend dat wel, maar ook leeg. Uiteindelijk moet de schrijfster zelf vrede vinden met het verleden en daarin is niet veel troost te vinden. Het is zoals ze zelf ook al in het motto van het boek met een citaat van Haruki Murakami aangeeft:

“Van Naoko’s dood leerde ik dit: geen enkele waarheid kan het verlies van een dierbare helen. (…) We kunnen het verdriet over ons heen laten komen en er iets van leren, maar wat we geleerd hebben zal bij een volgende onverhoopt verdriet geen enkel nut hebben.” (uit: Norgewian Wood)

Lees jij graag ervaringsverhalen?

______________________

Mijn waardering: ***

Hemelvaart – Judith Koelemeijer | Uitgeverij Atlas Contact (2013) | ISBN: 978 9045 021829 |

Een gedachte over “Hemelvaart”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s