De weg naar zee

de weg naar zeeHet lijkt het perfecte boek voor een tropische dag aan het strand; deze dunne roman van Elke Geurts, de weg naar zee. Het leest makkelijk, dit verhaal van Tessa, die samen met haar vriendin Gina en hun dochters, een vakantiehuisje huren in de duinen tussen Bergen en Schoorl. Op de laatste vakantiedag besluit Tessa alleen met haar dochter naar de zee te gaan. Tot zover klopt het ideale plaatje voor een heerlijk zomerboek. Maar schijnt bedriegt want Tessa verdwaalt in een zwartgeblakerd duinlandschap. De eerste kernachtig korte zinnen laten al voelen dat hier iets niet klopt:

“Ze zijn op weg naar de zee. Dat houdt ze zichzelf voor. Nee dat zijn ze ook. Ze zou de zooi – kleed, handdoeken, emmer en schep, picknickspullen toch niet voor niets meeslepen? Daarbovenop ligt haar dochter. Breeduit. Uitpuilend. Pal in de zon. Ze trekt de bolderkar door het hete zand. Het is zomer. Nergens een buutvrijplek van de zomer. Summer is zwaar als een betonblok. Altijd al. Zodra ze vervoerd wordt, slaapt ze. Ook al is ze inmiddels zeven.”

Terwijl Tessa sjokt door haar woestijn, overdenkt ze haar leven met Summer. Allerlei gebeurtenissen schieten haar te binnen. Het duurt even voordat het hoge woord eruit is, maar Summer heeft het syndroom van Down. Tessa doet veel voor haar dochter, van reflexoefeningen, gezond eten, merkkleding tot plastische chirurgie, alles moet er toe bijdragen dat haar dochter een zo gewoon mogelijk leven kan leiden net als ieder ander kind. Dat het verkeerd moet aflopen blijkt verschillende keren tussen de regels door:

“Tegelijk met haar dochter was de pijn gekomen en ze wist meteen dat die niet meer weg zou gaan. De pijn zou groter worden, net als het kind. Totdat ze het niet meer zou houden. Ergens was een grens”

Opnieuw een heftig confronterende roman over moederschap. Hoe ver ga je in je ouderliefde? Net als bij Boy draait het ook in deze in deze roman om verwachtingen en teleurstellingen van het ouderschap. Hoe ga je daarmee om? Mag je falen? Natuurlijk is het extreem om het kind een syndroom te geven en de moeder neer te zetten als vrouw die waanzinnig wordt. Dat gevoel wordt voor mij bevestigd door de rol die Michael Jackson speelt in het verhaal. Literair gezien vind ik het een sterk verhaal, maar toch balanceert Elke Geurts met de weg naar zee op het randje, als het gaat om de drang van ouders voor perfecte kinderen. Dat komt omdat ik een vriendin heb met een dochter, die het syndroom van Down heeft en dan mag het verhaal niet zo eindigen.

De weg naar zee heb ik gelezen als ebook en kost deze zomer slechts 2,50.  Klik hier voor een inkijkexemplaar.

Mijn waardering: **

De weg naar zee – Elke Geurts | De Bezige Bij (2013)

4 gedachten over “De weg naar zee”

  1. Erg leuk zoals jij het op schrijft en dat jullie daar door de jongens zo’n brede interesse bij brengt dat kinderen een stedentrip leuk gaan vinden. Zou ook leuk zijn als er zo iets was voor NL, niet iedere kind heeft een varende vader.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s