Levensverhaal van Michaela DePrince

boekomslag: ze noemden me duivelskindHet verhaal van Michaela DePrince, een meisje geboren in 1995 in Sierra Leone, door de omstandigheden van burgeroorlog daar wees wordt, maar door adoptie een kans krijgt op een nieuw leven in Amerika en uiteindelijk haar droom kan volgen om een professionele balletdanseres te worden. Ze is nog maar 19 jaar, maar haar leven heeft zo’n vlucht genomen dat het nu al tijd is voor een biografie: ‘Ze noemden me duivelskind’. Oorspronkelijk in het Engels verschenen als Taking Flight: From War Orphan to Star Ballerina.

Ik kende haar nog niet, dit wereldberoemde adoptiekind en getalenteerde ballerina, maar ze blijkt een inspirerend meisje te zijn. Ze was al te gast in College Tour. In het boek staat o.a een foto van een cover van de Volkskrant en in de documentaire First Position (2011) speelde ze een belangrijke rol, die voor haar doorbraak heeft gezorgd. Er was een boek voor nodig om mij als adoptiemoeder te bereiken. Ik zeg het zo omdat ik vooral door haar adoptie geïnteresseerd ben in haar leven.

Micheala’s  leven begon als Mabinty Bangura. Ze herinnert zich de liefde van haar biologische ouders. Als kind kent ze meerdere talen en leert zichzelf schrijven. Maar niet alle prilste herinneringen zijn fijn, want al vrij jong heeft ze door dat ze anders is. Haar huid zit onder de vlekken vanwege vitiligo. Haar oom, die in het huis naast haar ouders woont, vindt dat een slecht teken. Hij wordt haar voogd als haar vader omkomt bij een aanval van rebellen. Haar moeder sterft daarna aan ondervoeding. Mabinty is 3 jaar als ze door haar oom in een weeshuis wordt gebracht, omdat hij haar liever kwijt is. Van enigst geliefd kind is haar positie in no-time veranderd in nummer 27. Door haar huidziekte wordt ze de laagste in de rang, krijgt als laatste haar eten.  Door haar karakter sluit ze vriendschap met het meisje waarmee ze de slaapmat deelt.  Zij heet ook Mabinty, nummer 26, omdat ze in haar bed plast. Het leven is zwaar, maar hier blijkt al dat Micheala een vechter is, die zich niet op haar kop laat zitten. Er zijn veel details in dit gedeelte van haar jeugd, wat mij het gevoel gaf dat er een ghostwriter het levensverhaal voor Michaela heeft geschreven, maar het is niemand minder dan haar eigen adoptiemoeder te zijn.

Elaine De Prince blijkt een geweldige vrouw te zijn. Het gezin DePrince heeft een familieboek voor Mabinty (nummer 26) naar Sierra Leone gestuurd. Zij laat haar boek zien aan haar vriendin, voor wie geen adoptieouders kunnen worden gevonden. Groot is dan ook de verrassing voor de Mabinty met vitiligo als zij ook door Elaine DePrince wordt geadopteerd. Zo worden de vriendinnen uit het weeshuis de zusjes Mia en Michaela.

Het begin van de adoptie lijkt één groot feest. Het is geweldig om dit te lezen vanuit het perspectief van een kind. Alle clichés waar adoptiegezinnen met donkere kinderen mee te maken krijgen passeren de revue, de discriminatie, huid- en haarproblemen enzovoort, maar ook de trauma’s van de oorlog en gedragsproblemen door verlies, als haar adoptiebroer Teddy sterft. Toch klinkt in het verhaal vooral ‘een doe maar normaal’-mentaliteit. Bij alles is de passie die Micheala heeft voor ballet vele malen groter. Dit bepaalt haar leven veel meer. De verhaal draait om danspassen, balletscholen, audities doen, opvoeringen, spitzen en tutu’s maken. Voor liefhebbers van ballet zal dit allemaal bekend voor komen, maar ik denk dat ik ballet liever wil zien, dan lezen. Altijd weer staan haar ouders en met name haar moeder voor haar klaar. Hierin blijkt hoe geweldig het is dat haar ouders haar onvoorwaardelijk steunen. Het levensverhaal van Micheala De Prince laat zien dat ze een harder werker is, gemotiveerd tot het uiterste, ook om te werken aan persoonlijke eigenschappen die ze nodig heeft om te worden waar ze van droomt. Ondertussen ontdekt ze dat ze met die positie ook iets kan betekenen voor anderen, zo jong als ze is.

Het is voor mij als adoptiemoeder ontzettend bemoedigend om een verhaal te lezen waarin de adoptie voor een kind zo positief heeft uitgepakt. Tussen de regels door proef je de liefde, wijsheid en levensinstelling van de familie DePrince. Ik heb enorm veel respect voor Charles en Elaine DePrince die niet alleen het leven van Micheala hebben veranderd.  Naast hun eigen twee zonen, adopteerden ze drie jongens met hemofilie. Door een verkeerde bloedtransfusie kregen ze HIV en zijn ze gestorven in de jaren negentig. Behalve Micheala en Mia namen ze nog vier andere meisje uit Afrika in hun gezin op.

Ik ben benieuwd of Elaine DePrince ooit een boek zal schrijven over hun bijzondere familie. Zij is in haar moederliefde net zo inspirerend als haar beroemde dochter.

Mijn waardering: ****

Ze noemden me duivelskind – Micheala DePrince (en Elaine DePrince) | House of Books (2014) 222 blz.  ISBN: 9789048820870

Disclaimer: Ik werd op deze titel geattendeerd door Tessa Heitmeijer en heb hem geleend in de bibliotheek. Nieuw kost het boek € 17,50

2 gedachten over “Levensverhaal van Michaela DePrince”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s