De dag dat ik doodging

Al is het een wonder, het is nog geen sprookje…

Een van de vele indrukwekkende uitspraken die Tania Bongers doet in haar verhaal over haar zwangerschap en confrontatie met baarmoederhalskanker tegelijkertijd.

Het boek leest in het begin als een chicklit; een makkelijk te lezen boek over hoe liefde, geluk, vriendschap, feesten en carrière Tanja lijken toe te lachen. Haar vriend Antonie, vraagt haar dan wel niet ten huwelijk, maar wel of ze de moeder wil worden van hun kindje. Hij organiseert een te gekke surprise party (ook later tijdens haar ziekte heeft hij vele liefdevolle zorgzame verrassingen). Antonie blijkt een een fantastische man te zijn, zo’n prins waar anderen van dromen.  En dan die prachtige scene van het zwemmen tussen de dolfijnen tijdens je vakantie op Mauritius en dan ontdekken dat je zwanger bent. Maar nee het verhaal in het boek ‘De dag dat ik doodging’ is geen sprookje…

De-dag-dat-ik-doodging-Tania-BongersAls Tania bijna 16 weken zwanger is ontdekken ze een tumor.  Dan blijkt Tania heel wat meer in haar mars heeft voor een goed en gelukkig leven. Ze is een vechter, maar vooral voor haar kindje, die niet alleen maar een paar weken in haar buik geleefd mag hebben om haar te waarschuwen voor die verschrikkelijke ziekte die ze waarschijnlijk al die tijd al onder de leden had.

Ik heb respect voor de weg die Tania is gegaan. Ze schrijft heel open en  eerlijk haar verhaal, over haar angsten en twijfels.  Waar ze jong en gelukkig misschien wel te nonchalant was om een uitstrijkje te laten doen, blijkt ze nu heel goed de waarde van het leven te bevatten. Het is belangrijk dat er aandacht voor is, want één op de drie vrouwen die baarmoederhalskanker krijgt, sterft. Haar verhaal is een echte pageturner en het vraagt heel wat zelfbeheersing om niet stiekem alvast op het eind te kijken hoe het afgelopen is; wees eerlijk dat kon Tania zelf ook niet. Haar verhaal is in de tegenwoordige tijd geschreven heeft heel veel vaart en daardoor is het ook extra spannend. Ze heeft de onzekerheid waar mensen mee leven, die kanker krijgen voelbaar gemaakt. Tussen de regels door wordt duidelijk wat echt belangrijk is om voor te leven.

Andere bloggers hebben mij op dit boek gewezen. Ik was vooral getriggerd door de pro life keuze van Tania, haar weigering om haar kindje te laten aborteren. Met haar verhaal bewijst ze dat je daarvoor geen gelovige hoeft te zijn. Sterker nog de inspiratie van dit verhaal zit in de keuze van de mens. Het is wel opvallend dat Tania in deze tijd wel terugvalt op allerlei religieuze gebruiken, zoals bidden, naar een kapel gaan, kaarsje branden,  een kruisje dragen als bescherming, maar ook bijvoorbeeld een cursus reiki doet. Ik vond het een heftig verhaal en het houdt me nog wel even bezig.

______________________

Mijn waardering: ****

Tania Bongers – De dag dat ik doodging | Uitgever Mistral (2013)

Disclaimer: Dit boek heb ik geleend uit de bibliotheek

Dit boek telt mee in Mijn leesuitdaging 2015 en ik streep het weg bij non-fictie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s