Boekencommentaar maart 2015 de schrijfster

Nee dat 8 maart internationale vrouwendag is geweest, heeft er niets mee te maken, maar toevallig blijk ik afgelopen maand vooral boeken van schrijfsters te hebben gelezen en dan eigelijk alleen nog maar Nederlandse schrijfsters:

  • Het meisje dat verdween – Els Florijn **
  • De lege stad – Simone van der Vlugt **
  • Refomeisje – Annemarie van Heijningen-Steenbergen ***
  • Kind van het water – Marianne Witvliet ***
  • De dag dat ik doodging – Tania Bongers ****

Tweede Wereldoorlog

Twee boeken gingen over de Tweede Wereldoorlog. Het meisje dat verdween is een boek wat al heel lang op mijn ereader staat. Het heeft toen het is verschenen in 2010 veel lovende recensies gehad en in 2011 is het bekroond met de Publieksprijs voor het Christelijke Boek. De titel is ook opgenomen in de CLO 15 (15 boeken die horen tot de canon wat betreft de christelijke literatuur) Soms zijn zulke aanbevelingen funest. Nu ik eindelijk gelezen heb, vind ik het vooral tegenvallen. Hoewel de twee sterren absoluut groter en meer waarde hebben dan de twee sterren voor De lege stad, waar ik ook meer van verwacht had door de ‘grote’ naam die de schrijfster Simone van der Vlugt heeft. Zelf geeft ze in een interview aan dat ze bij het schrijven van De lege stad heeft moeten huilen, maar als ze die emotie niet weet over te brengen op mij als lezer, dan kan ik niet anders dan twee sterren geven. Toch zijn deze boeken wel van belang. Niet iedereen is zo’n grote lezer en in dat geval is het kleine boekje met het aangrijpende monument voor een driejarig meisje wat alleen is afgevoerd naar de concentratiekampen, terwijl haar ouders ondergedoken zaten, echt de moeite waard om te lezen. Kun je indenken wat het moet zijn geweest? Ik heb daarvoor al teveel andere oorlogsverhalen gelezen, die door de overlevers zelf verteld zijn; Marga Minco, Rudolf Vbra, Elie Wiesel. In het geval van De lege stad kan ik me heel goed voorstellen dat dit boek veel mensen (voor het eerst) een kennismaking zal zijn met hoe de oorlog is geweest in Rotterdam.

Het nest verlaten  

Refomeisje en Kind van het Water hebben ook een overeenkomst, de vrouwelijke hoofdpersonen (in geval van Refomeisje, de schrijfster zelf) verlaten de kerk en het geloof van hun ouderlijk huis, om daar later toch met warme gevoelens weer aan terug te denken. Refomeisje is het levensverhaal van Annemarie van Heijningen, maar illustratief zou daarbij is het verzonnen verhaal van Nina Dodaars, die overigens ook naar het Noorden trekt en het geloof laat voor wat het is.  De roman van Marianne Witvliet staat ook in de lijst van de CLO 15 en past daar mijns inziens veel meer tussen dan Het meisje van verdween. Mooi kernachtige quote uit deze roman: “Menselijke wortels groeien in geloof en geschiedenis”.

Blijvende indruk

Toch hebben deze goede boeken niet zoveel indruk op mij gemaakt als het levensverhaal van Tania Bongers.  Mensen die oog in oog hebben gestaan met de dood hebben iets te vertellen, dat heb ik ook de laatste maand persoonlijk weer ervaren. We kunnen erover lezen, we kunnen ervan leren, maar het blijft een uitdaging om te leven zodat ons leven van betekenis is en we er voor de ander zijn op het moment dat het nodig is.

Van welke schrijfster zou jij een boek willen lezen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s