Gevangen in onvoorwaardelijke liefde

Op een vlotte manier vertelt Marno Duursma het adoptieverhaal van Jukalan, als was het zijn eigen verhaal. Hij heeft iets meer dan 4 maanden in een kinderthuis in Jakarta (Indonesië) gewoond, voordat hij door zijn ouders Klaas en Nienke wordt geadopteerd en naar Friesland verhuist. Als zij nog een keer vader en moeder worden door een zwangerschap spreekt hij van ‘scoren’. Zo krijgt Jukulan een zusje en een broertje en heeft hij eindelijk zijn normale gezin waar hij heel veel liefde krijgt. Hij voelt zich Nederlander en Fries met een mooi kleurtje. Tot zijn pubertijd doet hij net alsof zijn adoptie hem niets kan schelen. Later praat hij vooral met anderen over zijn adoptie. Uit angst om zijn ouders te kwetsen, heeft hij het met hen bijna nooit over zijn afkomst en reageert hij ook nukkig en afstandelijk als het er over gepraat wordt. Als hij 17 is, besluiten zijn ouders om met het hele gezin naar Indonesië te gaan. Jukulan heeft daar gemengde gevoelens bij.Tijdens de reis praten Jukulan en zijn ouders nauwelijks over hun ervaringen. Slechts eenmaal geeft hij een grens aan, als zijn adoptiemoeder naar de plek wil rijden waar Jukulan geboren is. Op dit incident na, wordt het voor hem een onvergetelijke reis. Al gauw heeft hij een klik met Nora, die ook geadopteerd is uit Indonesië. Alle belevenissen van de reis worden uitgebreid gedeeld alsof je een reisdagboek leest.

Nog geen twee jaren later keert Jukulan opnieuw terug naar Indonesië, samen met zijn ouders, zijn opa en toenmalige vriendin, als hij de kans heeft om zijn biologische moeder te ontmoeten. In dit derde deel van het boek, kun je als het ware in het hoofd van de geadopteerde kruipen, die een spoorloos ontmoeting meemaakt.  De spanning van het moment wordt langzaam maar zeker opgebouwd en het wordt voor Jukulan een traumatische ervaring. Het gevoel dat je de regie kwijt bent en ondertussen een schokkende ontdekking doet, maar er opnieuw niet met de mensen, die het dichtst bijstaan, over kunnen praten.

Het verwerken van al die emoties, van de problemen bij adoptie komen kost tijd. Jukulan lijkt er steeds voor weg te lopen, zelfs als hij een nieuw doel in zijn leven gevonden heeft (deel 4 van het boek) vader worden en zelf onvoorwaardelijke liefde gaan geven.

Tussen de regels door kun je de gevoelens van adoptiekinderen oppikken. De stijl is afwisselend, soms wordt de lezer aangesproken met je alsof je de afstandsmoeder, de geadopteerde, de adoptieouder bent.  In eerste instantie lijken er helemaal geen problemen met de adoptie van Jukulan te zijn, maar tijdens het opgroeien manifesteert het zich wel; het zich niet kunnen binden in relaties. Het persoonlijke verhaal van Marno lijkt heftiger op zijn website. Met dit boek geeft hij een inkijkje in het hoofd en hart van een geadopteerde en dat was voor mij als adoptiemoeder opnieuw verhelderd. Terecht stelt Marno Duursma dat elke geadopteerde zelf in het oerwoud van adoptiegevoelens zijn identiteit moet zoeken. Dat zal voor ieder kind anders zijn, hoewel er overeenkomsten zijn. Voor Marno was onvoorwaardelijke liefde niet alleen positief, hoewel hij heel goed beseft dat de adoptie zijn leven een unieke kans heeft gegeven. Ik ben benieuwd hoe Marno Duursma in een volgend boek die kracht van adoptie zal uitwerken.

Mijn waardering: ***

Gevangen in onvoorwaardelijke liefde – Marno Duursma | Uitgeverij Aspekt 2013

Disclaimer: gekocht bij de schrijver en zeg nou zelf als de schrijver zoiets toepasselijks in zijn boek kan schrijven dan wordt het een bijzonder boek.

Een gedachte over “Gevangen in onvoorwaardelijke liefde”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s