De brug van San Luis Rey

Door de leesuitdaging van Hebban, ontdekte ik De brug van San Luis Rey van Thorton Wilder. Dit boek is een schwobtitel. Schwob staat voor een klassieker waar weinig aandacht voor is, of dat ook echt geldt voor deze Pulitzerprijswinner uit 1928 weet ik niet. Sinds het boek vorig jaar opnieuw is uitgegeven, heb ik meerdere lovende recensies voorbij zien komen en dat is terecht.  Ik zal vertellen waarom:

De Brug van San Luis Rey

De brug van San Luis Rey is een compact boek, amper 150 bladzijden. Dat je een verhaal kernachtig kan vertellen is al een eerste pluspunt. Daarnaast gaat deze roman van Thorton Wilder, eigenlijk een toneelchrijver, over een belangrijke universele vraag: Waarom het lijden bepaalde mensen treft?  Bij de brug van San Luis Rey gebeurd dat in een historische setting. In 1714 breken de touwen van de brug, die over een kloof in Peru was gespannen. Met de val van de brug storten vijf mensen in de afgrond. Waarom juist deze? Een monnik, die het ongeluk zit gebeuren, heeft de levens van de vijf toevallige voorbijgangers onderzocht omdat hij wilde aantonen dat er een ‘goddelijke’ reden voor moest zijn. Maar de roman is niet het verslag van deze monnik. Sterker nog de verteller in het nu (al was dat misschien dan 1927, daar merken we niets van) vertelt over het werk wat broeder Juniper heeft geleverd, maar ook verloren is gegaan. Het lijkt erop dat het verhaal sindsdien een overlevering is, waarmee we antwoorden krijgen om mee te leven.

Vijf levensbeschrijvingen

De levens van de hoofdrolspelers worden in een summiere, maar nergens clichématige manier geïntroduceerd, maar wel in complexe lange zinnen, die je vaak meerdere keren moet lezen voordat je ze begrijpt. Er worden eigenzinnige karakters neergezet. Allereerst de markiezin Doña Maria, die haar dochter niet kan bereiken en wordt bijgestaan door haar dienstmeisje Punita. Vervolgens het leven van de tweelingbroers Estaban en Manuel. Tenslotte van Oom Pio, die zich ontfermt over de actrice La Perichole. Hun levens blijken toch meer met elkaar verweven dan je in eerste instantie zou verwachten. De roman kent vijf delen, maar dit valt niet samen met de vijf mensen die zijn omgekomen. Feitelijk is er in de afzonderlijke delen net zoveel ruimte voor diegenen die achterblijven.

Het verhaal zit kunstig in elkaar en bevat prachtige quotes. Het is een boek waarvan de waarheid, dan wel strekking nog na blijft dreunen, lang nadat je het dicht hebt geklapt. Zo realiseerde ik mij pas later dat het niet gaat om de overeenkomst van diegenen, die zijn omgekomen door het ongeluk van de brug, maar veel meer bij de mensen die verder moeten.

De brug is de liefde

Zelfs herinnering is voor de liefde niet nodig. Er is een land van de levenden en een land van de doden en de brug is de liefde, het enige wat blijft, het enige wat betekenis heeft

Op een bepaalde manier is het boek van Thorton Wilder troostrijk. De quote in het einde van het boek wordt vaak geciteerd. Maar ook tijdens het lezen kreeg ik het idee dat het boek tussen de regels allerlei aanwijzingen voor het leven bevat. De manier waarop de schrijver in zijn verhaal aandacht heeft voor drie verschillende vormen van liefde, die we in ons leven kunnen ervaren (moederliefde, broederliefde, man-vrouw liefde), is zo’n mooi cadeautje wat je in de beknoptheid van deze roman kunt vinden. Misschien niet makkelijk om te lezen of om alles wat er in verstopt is te ontdekken, maar beslist de moeite waard om te lezen of herlezen.

De Brug van San Luis Rey – Thornton Wilder | Van Oorschot (2015) 144 blz.

Disclaimer: geleend van de bibliotheek

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s