6 romans waarin ik ben gestrand

Het wordt wel weer tijd dat ik iets van mij laat horen, want de laatste weken heb ik niet veel boekencommentaren gemaakt. Ik lees nog steeds veel, maar er zijn ook steeds meer boeken die ik niet uit lees. Eigenlijk lees ik altijd wel braaf mijn boeken uit voordat ik er iets over zeg. Deze keer in dit maandoverzicht, laat ik recent verschenen boeken passeren waar ik wel aan ben begonnen, maar die mij niet tot het eind wisten te boeien. Hoe ver ik ben gekomen?  

Machla van Nine de Vries

9789023996774Een historisch verhaal dat zich afspeelt in de tijd van Jezus in Israël. Hoofdpersoon is een vrouw die zich minderwaardig voelt en liefde ontvangt van de verkeerde persoon. Voor de historische roman zijn goed gekozen details in het verhaal gebracht die het verhaal kleur geven. Persoonlijk vond ik het gebruik van Hebreeuwse woorden en namen hinderlijk voor het leesplezier. Ik hoopte dat Machla uiteindelijk de onbekende overspelige vrouw zou zijn die een ontmoeting met Jezus heeft (een verhaal uit de bijbel), maar Nine de Vries verweeft de goede afloop op een andere manier in haar verhaal.

Carmen een adoptieroman van Arie de Ruiter.

wp8177c9ce_0fDit boek is door veel adoptieouders aangeraden als een goed boek en eerlijk is eerlijk ik heb het verslonden. Zo zeer zelfs dat ik durf toe te geven dat ik stukken heb overgeslagen. De roman is  een weergave van het leven van Carmen nog voordat ze is geboren in Colombia en haar ervaringen in Nederland in het adoptiegezin en hoe ze zich ontwikkeld als tiener. Het verhaal is kernachtig neergezet en  leest als een trein. Ik vind de roman ‘zakelijk’ omdat ik zelf zo het verhaal van mijn eigen kinderen heb teruggelezen in sociale rapportages. Dat maakt het een toegankelijk en interessante roman voor iedereen die betrokken is bij adoptie. Er zijn details die sfeer versterken, maar het is vooral een aantal scenes uit het leven die veel duidelijk maken hoe Carmen in het leven staat en welke onnoembare pijn er in haar is en groeit. Ik vind dat de schrijver dit heel volledig in beeld heeft gebracht door ook aandacht te geven aan de geboortemoeder en de gevoelens van de ouders van Carmen in Nederland.

Hoe ik talent voor het leven kreeg van Rodaan Al Galidi

In januari het boek van de maand van volgens het boekenpanel van DWDD. Het  heeft een hele tijd onder hand bereik gelegen. Rodaan schrijft eenvoudig en weet je daardoor te raken met typische Nederlandse gebruiken die door buitenlanders heel anders geïnterpreteerd kunnen worden. Ik vond het schrijnend om te ontdekken dat een ambtenaar in het opvangcentrum zich verontschuldigd als hij Semmier de asielzoeker 3 uur voor niets laat wachten. Uiteindelijk blijkt de asielprocedure meer dan 9 jaar te duren. Beschamend. Hoe actueel ook de anekdotes over hoe ik talent voor het leven kreeg tijdens het eindeloze wachten op een status konden mij niet blijven boeien.

IMG_3558

De blauwe bloem van Penelope Fitzgerald

Van dit boek had ik  veel van verwacht. Het werd bejubeld als een van de beste boeken in historische fictie. Hoewel dit zou best kunnen kloppen, de pennenstreken schetsen inderdaad heel treffend het sociale leven van een Duitse adellijke familie, van Fritz von Hardenberg, de beroemde romantische dichter Novalis, heeft de schrijfster mij niet weten te raken met het leven van de dichter zelf. Misschien komt dat omdat ik niet zo’n poëzie liefhebber ben. Tot pagina 128 ben ik gekomen en ik vroeg me af waarom ik mezelf verder zou kwellen met een verhaal, dat hoewel in kordate, korte hoofdstukken met mooie en poëtische zinnen mij niet kan bekoren. Wat dat betreft is de blauwe bloem die staat voor een onvervuld verlangen, inderdaad waar gebleken.

IMG_3560

Niemand is ooit verloren van  Catherine Lacey

Dit boek werd door Alex Hoogendoorn getipt als een boek dat je niet aan je moeder moet geven voor moederdag. Dat triggert natuurlijk en al helemaal als de uitgever er zo enthousiast over is dat ze het ebook tijdelijk gratis  weggeven. Ik geef toe het lezen van Niemand is ooit verloren was een quilty pleasure. Vooral omdat de hoofdpersoon Elyria Marcus doet wat ik op het moment dat ik aan het boek begon, had willen doen, namelijk gewoon even weglopen van je gezinssituatie. Ze neemt de benen en gaat naar Nieuw Zeeland. Wat volgt is een relaas van een zoektocht te midden van deprimerende gedachten en levensvragen, die heel treffend en herkenbaar zijn.  Bovendien is de zus van Elyria geadopteerd uit Zuid-Korea. Haar invloed op het welbevinden van Elyria is een interessant aspect in deze roman.  Hoewel ik me realiseer dat de hoofdpersoon als verteller niet betrouwbaar is. Dat is knap gedaan, maar helaas of juist geluk voor mij; ik blijf niet depressief (zo’n rot bui is met anderhalve dag wel over). Ik was wel nieuwsgiering hoe Catherine Lacey alias Elyria tot de ontdekking zou komen dat niemand ooit verloren zou gaan, maar met een andere mindset is het voor mij geen leuk boek. Dus Ales heet gelijk wat deze moeder betreft 😉 Dan val ik over extreme ontmoetingen met de mensen in Nieuw Zeeland en stoor ik me aan het grove taalgebruik. IMG_3557

Vederlicht van Julie Cantrell

Dan is er nog een leesexemplaar van uitgever Mozaiek. Over Amanda die als begeleider meegaat op een schoolreisje van haar dochter en meemaakt hoe er een meisje uit de groep spoorloos verdwijnt terwijl zij er op had moeten letten. Ik heb alleen het eerste deel gelezen. Dit is al zo warrig geschreven met zoveel verschillende activiteiten tijdens het schoolreisje in New Orleans en daarbij ook nog eens allerlei details over het leven van drie betrokken moeders, die totaal verschillende karakters hebben, maar toch beste vriendinnen zijn. Voeg daarbij een slechte echtgenoot en een attente jeugdvriend en ja dan blijkt de moeder ook nog eens geadopteerd te zijn en uit respect voor haar overleden adoptiemoeder nooit gezocht te hebben. Er broeit zoveel in deze roman. Ik mis de focus van de schrijfster om het verhaal te richten op waar het werkelijk om gaat.

IMG_3559

Wat is volgens jou wel de moeite waard om uit te lezen?

5 thoughts on “6 romans waarin ik ben gestrand”

  1. Zelf lees ik nu Anita Brookner,A Private View (1994), mijn 2e Brookner na A Closed Eye. Heel mooi. Arie de Ruiter vond ik ook goed;hij is een echte self-made auteur-die zich het vak uit enthousiasme eigen maakt

  2. Tja, soms heb je dat… niet elk boek boeit tot het einde. Laatst heb ik het zelfs na 1 bladzijde al opgegeven 😉 (maar dat verwachtte ik tevoren eigenlijk ook…) In zo’n geval blog ik er ook niet over. Er is genoeg moois dat wel de moeite waard is om met aandacht te lezen tot de laatste bladzijde.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s