De nieuwe Kratz

Pfff zelden heb ik een roman gelezen waarin de zinnen zoveel onderhuidse spanning bevatten als in De nieuwe Kratz van Gerard van Emmerik. Met ingehouden adem heb ik dit verhaal voor mijn ogen zien ontwikkelen. Let wel het is geen thriller, het is ook geen standaard adoptieroman, want de nieuwe Kratz is 16 als hij mee mag naar het huis van Karl en Hildegard Kratz. Het begint als ik de eerste drie woorden lees: “Maar Julien leeft.” 

de-nieuwe-kratz-gerard-van-emmerik-boek-cover-9789046819999Wie dat levensgeluk niet meer heeft, blijkt in de rest van het verhaal, want Julien krijgt de kans om bij Karl en Hildegard te gaan wonen, omdat hun zoon Micheal/ Maikie er niet meer is. Wat volgt is een ontknoping rond de adoptie van Julien Kratz, die twee jaar in een tehuis heeft gewoond; het Pelzer-Hoffmann instituut. Dat dit maar tijdelijk zou zijn, stond voor Julien vast, want zijn moeder wilde even vakantie. Er is natuurlijk meer aan de hand, maar dat lijkt Julien te verdringen. Julien wil niets liever dan in een gewoon gezin wonen en daarvoor doet hij zijn best. Tegelijk wordt hij verscheurd door loyaliteitsgevoelens voor zijn moeder en zijn vriend Neil met wie hij twee jaar een kamer heeft gedeeld in bij het instituut. Neil met zijn eigenaardigheden, met wie hij plannen had voor de toekomst. Neil, die nooit in een gezin zou kunnen wonen. Bovendien zijn er meer geheimen die Julien deelt met hem.

Naast Julien, volgt de roman vooral Hildegard, de moeder van Maikie. Haar moeder-zoon relatie was niet zoals zij dat had voorgesteld. Als zij besluiten om met hun zoon de open dag te bezoeken van het Pelzer-Hoffmann instituut, zodat de wezen daar ook een leuke dag hebben door contact met leeftijdsgenoten, heeft dat dramatische gevolgen. Gebeurtenissen waarbij ook Julian en Neil betrokken zijn. Alleen al daarom lijkt het helemaal niet vanzelfsprekend dat Julian de nieuwe Kratz kan worden en dat merk je al vanaf regel één. “Maar Julian leeft.”

Het was een tweet van Lees&Teken, die mij attendeerde op dit boek. Natuurlijk triggert een roman die gaat over adoptie, loyaliteitscrisis en rouwverwerking mij, maar het is die onderhuidse spanning en de onvermijdelijke ontknoping die mij vanaf de eerste bladzijde geboeid heeft. Echt meesterlijk gedaan! Het verhaal wordt verteld in de tegenwoordige tijd. Herinneringen laten positieve maar ook negatieve gedachten naar boven borrelen, waardoor je het gevoel hebt dat het alle kanten op kan gaan. De wisselende gevoelens worden niet steeds genoemd, maar spatten van de bladzijden. De geheimen die Julien en Hildegard voor elkaar hebben, ontdek je als lezer stap voor stap. Vooral de voorgescheidenis van Julien, wordt zo gedoseerd doorgegeven en dan ook nog eens met de waan en werkelijkheid van een stuiterend puberbrein, dat je als lezer eerder doorhebt wat er is gebeurd dan Julien zelf zou willen toegeven. Hetzelfde geldt voor de rouwende Hildegard, niet de meest betrouwbare romanfiguren.

Het is een roman zonder plaatsnaam, wat het surrealistische van dit verhaal versterkt, wanneer zou een kind van 16 worden geadopteerd? Tegelijk bevestigt het universele belang daarvan; het verlangen om een gewoon gezin te vormen, terwijl het leven in al zijn facetten soms verre van gewoon is.

Mijn waardering: ****

(bevat grof taalgebruik en tienerseks)

De nieuwe Kratz – Gerard van Emmerik | Nieuw Amsterdam (2015)

Disclaimer: geleend van de bibliotheek

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s