Zomerlezen #6 De tuin van de avondnevel

De tuin van de avondnevel is een leestip die ik gekregen heb van mijn vriendin. Een boek waar ik al lezend op reis kon gaan en dat past in de rubriek zomerlezen. Op de cover staat een foto van groene heuvels die verdwijnen in nevels. Het opschrift winnaar van een Aziatische literatuurprijs en de voor mij nog onbekende naam van de schrijver Tan Twan Eng. Dit boek neemt mij mee naar het Verre Oosten. Groot was mijn verbazing dat deze roman is opgedragen in het Afrikaans aan A.J. Buys. Dit Afrikaanse element komt terug in het verhaal, wat voor mij een nieuwe wereld opent, een ontdekkingstocht naar de hooglanden van Maleisië. 

Tan_Twan_Eng_De_tuin_van_de_avondnevel-200x291Yun Ling is een vrouwelijke rechter uit Kuala Lumpur, die zich twee jaar voor haar pensioen, terugtrekt op Yuguri (Avondnevel) nu zij lijdt aan een bepaalde vorm van geheugenverlies. Zij is de ik-persoon die haar verhaal vertelt, wat zich waarschijnlijk midden jaren tachtig afspeelt (er wordt nergens exact een jaartal genoemd). Ze heeft een brief gehad van een Japanse historiscus die onderzoek wil doen naar de houtsneden van Nakamuro Aritomo (moet je die klank eens over je tong voelen rollen). Hij is de mysterieuze hovenier van de Japanse keizer, die bij de theeplantage van Majuba, zijn eigen tuin, Yuguri heeft aangelegd.

“De lichtste inkt gaat langer mee dan mensenheugenis”

                                                                                                         Chinees spreekwoord blz 126

Frederik Pretorius, die nu de eigenaar is van Majuba, oppert dat Yun Ling in de strijd tegen haar ziekte, haar herinneringen op moet schrijven. Zo ontstaat er een tweede verhaallijn van de gebeurtenissen, die zich afspelen begin jaren vijftig toen Yun Ling  voor de eerste keer naar Yuguri ging en Aritomo ontmoette, om ondanks haar weerstand tegen de Japanners hem te vragen voor een tuin om haar omgekomen zus te gedenken. Ondertussen is het  aan de rand van de jungle nog steeds niet veilig vanwege de guerrilla tussen de regering en de communistische terroristen.

Het is voor mij een verhaal met exoten, Oosterse namen en woorden, (zonder woordenlijst), de symboliek van Japans tuinieren, de kracht van de ademhaling voor onder meer tijdens de kunst van het boogschieten en de mysterieuze kunst van houtsnijden en tatoeëren, gecombineerd met vele  oosterse legenden. Dat er tegen de hellingen van de Maleisische rimboe een theeplantage staat van een Afrikaanse boer met zijns braai’s maakt dat ik nog enigszins een vertrouwd baken heb, maar het vloeit mooi samen in dit verhaal.

Tan Twan Eng heeft een prachtige stijl, waarbij hij waarden uit de verschillende kunsten en culturen gebruikt. Door zijn prachtige natuurbeschrijvingen, waan ik mij echt in een andere wereld. In zijn tekst verstopt hij details, die later heel belangrijk blijken. De twee tijdslijnen wisselen voortdurend. De hoofdstukken zijn alleen genummerd en dat maakt het bij het terugzoeken in deze roman lastig om te controleren waar je de naam eerder hebt gehoord of wilt nalezen wat er over een bepaalde gebeurtenis al is gezegd. Het versterkt het gevoel wat Yun Ling moet hebben in haar web van herinneringen en geheugenverlies.

De andere wereld die zich in deze roman ontvouwt gaat uiteindelijk ook over de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, die zich in dit deel van de wereld hebben plaatsgevonden. Het duurt lang voordat duidelijk wordt wat Yun Ling heeft meegemaakt toen zij op 19jarige leeftijd in het onbekende jappenkamp kwam in de jungle en hoe haar zus is omgekomen. Haar ingehouden woede over wat haar is aangedaan, blijkt steeds in de gesprekken die zij met anderen heeft. Voor dat de oorlogservaringen van Yun Ling worden verteld, zijn er ook verhalen van verschillende Japanners, waaruit blijkt dat de oorlog voor hen ook een verschrikkelijke zaak was, (je zou bijna sympathie met hen krijgen) Welk spel Aritomo heeft gespeeld tijdens de WOII wordt stukje bij beetje onthuld. Wanneer uiteindelijk alle lijnen bij elkaar komen, vermoed je als lezer een complot waarvan je hoopt dat Yun Ling er door haar geheugenverlies niet het slachtoffer van zal worden. Het maakt het einde van het boek bijna een thriller.

In al zijn facetten is de tuin van de avondnevel een juweeltje, die ik zeker nog eens zou willen lezen, want ik vermoed dat ik er nog meer of opnieuw in zal ontdekken als ik hem herlees.

Mijn waardering: *****

De Tuin van de avondnevel – Tan Twan Eng | Xander Uitgevers (2014) 374 blz.

Disclaimer: geleend van de bibliotheek

3 gedachten over “Zomerlezen #6 De tuin van de avondnevel”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s