Recensie: Dit is mijn land

Dit is mijn land lijkt een eenvoudige familiegeschiedenis van een bruin gezin in George, een kleine stad in Zuid-Afrika. Het verhaal begint in 1939, als Abraham de Bruin het aandurft om Stella ten huwelijk te vragen. Hij is zelf nooit naar school geweest, maar oefent in het zand om zijn naam te schrijven, zodat hij de akte kan ondertekenen. Deze en vele andere korte scenes schetsen een beeld van een hardwerkende, goedgelovige timmerman, Dit is mijn landdie weliswaar niet kan lezen of schrijven, maar weet wat eerlijk en rechtvaardig is en ondertussen oogst van wat het land hem biedt. Hij heeft een droom; een betere toekomst voor zijn kinderen. Door zijn oprechte daadkracht kun je niet anders dan Abraham in jouw hart sluiten, terwijl je weet dat zijn land (zeker het apartheidregime van Zuid-Afrika na 1948) hem nooit zal belonen voor zijn inzet. Dit is mijn land is down to earth, kort en feitelijk, waardoor het soms ongeloofwaardig aanvoelt. Die eenvoudigheid is ook de kracht van het verhaal. Het leed en het onrecht wat deze bruine mensen is aangedaan, komt zo ongelofelijk dicht bij.

Simon Bruinders deelt met dit boek, de geschiedenis van zijn vader en dat maakt deze roman uniek. Het geeft een  stem aan de oorspronkelijke bewoners van de Kaap, de Khoi, San en Hottentotten, al dan niet vermengd met blank bloed. Kleurlingen zoals ze denigrerend door de Boeren werden genoemd. Ze spreken dezelfde taal, ze lezen dezelfde bijbel, maar door wetten wordt scheiding gemaakt op grond van wat ze niet gemeen hebben; hun huidskleur. Dit boek vertelt nog eens de apartheid is hartverscheurend. Ondertussen leer je door het lezen van deze roman iets over de geschiedenis, waar je niet zo vaak over hoort: Het feit dat de Unie van Zuid-Afrika al in 1939 ten strijde trekt tegen Nazi Duitsland en dat bruine Zuid-Afrikanen meevochten in het Noorden van Afrika. Hoe die oorlog met name in Ethiopië heeft bijgedragen aan politieke scholing, juist voor deze bruine mannen. Het zijn zomaar wat korte zinnetjes die her en der in het verhaal staan, maar het maakt het boek indrukwekkend. Vooral natuurlijk in de finale als de groepsgebiedenwet midden jaren zestig definitief zijn uitvoering krijgt en gemengde wijken tot blank woongebied worden verklaard.

Het verhaal over de buffetkast (in het Afrikaans heet de roman die Sideboard (huh?) is eerst gebracht als theatermonoloog. Misschien verklaart het waarom het boek niet echt lekker leest als een roman. Sommige scenes zijn spannend en onderhoudend, andere stukken lezen bijna als een verslag. Dat kan gebeuren in een familiegeschiedenis. Het is knap als je alles even levendig kunt vertellen. Bovendien is het voor Simon Bruinders zijn debuut. Deze week is hij in het kader van de week van de Afrikaanse roman  en de promotie van zijn boek in Nederland. Ik ben benieuwd hoe ik zijn verhaal zal ervaren als hij het voordraagt zoals het oorspronkelijk is bedoeld. Vanmiddag krijg ik die kans bij de CLO-middag ‘Stemmen uit Zuid-Afrika’. (wordt vervolgd)

Mijn waardering: ***(*)

Dit is mijn land – Simon Bruinders | Uitgeverij Mozaïek (2016) 272 blz.  €18,90

Disclaimer: deze roman heb ik gekocht, alleen al om zijn mooie cover

 

Een gedachte over “Recensie: Dit is mijn land”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s