Olijven moet je leren lezen

Boekblogger Sandra wil meer aandacht voor poëzie en organiseert van 23 november tot 30 november een najaarspoëzieweek. Met dit initiatief wil ze laten zien dat het lezen van poëzie niet moeilijk of lastig is, maar juist leuk en boeiend. Een boek wat daar zeker bij kan helpen is Olijven moet je leren lezen van Ellen Deckwitz. Ik herinner mij dat bloggers een paar jaar geleden positief waren over deze cursus genieten van poëzie. Omdat ik nog een groentje ben op dat terrein, heb ik een paar weken geleden dit ebook gedownload en gelezen. Ik schreef er enthousiast over in mijn leesweek 1843. Maar ben ik dat nog steeds nu ik een recensie wil schrijven?

Olijven moet je leren eten heeft 23 vragen over poëzie. Met een gedicht als voorbeeld, geeft Ellen Deckwitz gepassioneerd antwoord over het belang van de dichtkunst. Dat was mij bij de eerste lezing ook opgevallen:

In een tijd waarin media en politiek uitblinken in het rondbazuinen van holle frasen, moeten we beter leren lezen, beter leren luisteren naar wat er nou echt wordt gezegd, wat er nou echt staat. (…)

Omdat wie een gedicht probeert te begrijpen, moeite leert doen voor het horen van iets anders dan de eigen monoloog, die dag en nacht aanstaat.

Ellen Deckwitz kan als geen ander uitleggen waarom dichters niet precies zeggen wat ze bedoelen, waarom gedichten niet meer rijmen, waarom regels zo raar worden afgebroken. Ze geeft praktische tips om te beginnen met poëzie.

Beginnen met lezen van poëzie is akkoord gaan, dat je niet alles meteen begrijpt. Gewoon een bloemlezing openslaan met een potlood erbij en streepjes zetten bij mooie zinnen.

Ik vind het best knap hoe Ellen Deckwitz al schrijvend de noodzaak van poëzie kan benadrukken. Haar stijl heeft ook iets poëtisch. “Dichten is met taal om zaken cirkelen, die zich niet in taal laten vangen.” Of als ze het gedicht van het eerste hoofdstuk gebruikt als metafoor: “Poëzie is een duik in donker maar verkwikkend water.” 

olijven-moet-je-leren-eten-188x300Het enthousiasme voor poëzie overbrengen doet zij zeker. Niet alleen zijn er verschillende gedichten gekozen, ook geeft Ellen Deckwitz genoeg tips om voor andere dichtbundels. Bij de tweede keer werd ik al eerder geraakt door de gedichten die ze gekozen heeft, wat maar weer aangeeft dat je gedichten vaker moet herlezen.

Haar eigen stukken vind ik soms te grof (oa als zij aangeeft dat songteksten en poëzie niet hetzelfde zijn). Haar uitleg over poëzie oppervlakkig. Er zijn geen officiële definities bijvoorbeeld van enjambement en verschillende stijlvormen in poëzie worden niet behandeld. Wit is niet zomaar wit, maar heeft verschillende functies. Er wordt maar één functie genoemd in het hoofdstuk. Als ze enkele regels van een gedicht citeert noemt zij niet de dichter. De volgorde van de vragen lijkt tamelijk willekeurig. In dat opzicht kwam ik met de herhaling van deze cursus niet verder.

Omdat ik om haar boek in eerste instantie verschrikkelijk heb gelachen, alsof ik in een cabaretvoorstelling zat, vind ik het volgende citaat veelzeggend. Ik zal daar nog op terug komen, als ik later van de week de dichtbundel Het was niet alleen maar leuk tijdens mijn depressie van Marijke Groot wil bespreken.

Humor is in de kern diep tragisch omdat we met grappen om de hete brij proberen heen te draaien. De dingen die niet kunnen worden benoemd, zijn vaak het heftigst. Van die truc maakt de dichtkunst handig gebruik. In plaats van alles tot in den treure uit te leggen, laat een gedicht het je zelf invullen.

Dat is wat Ellen Deckwitz dus ook doet na de eerste lezing van Olijven moet je leren eten. Uiteindelijk zal ik zelf moeten invullen wat poëzie voor mij kan betekenen.

Olijven moet je leren lezen – Ellen Deckwitz (2016) Atlas Contact

Disclaimer: geleend als ebook bij de bibliotheek

3 gedachten over “Olijven moet je leren lezen”

  1. Het is voor mij ook al even geleden dat ik het las en besprak, maar ik ga het zeker nog eens lezen met jouw kanttekeningen in mijn achterhoofd. Dat laatste citaat is kernachtig en raak, daar kan ik ook voorbeelden van bedenken uit het dagelijks leven.

    1. Ja ik denk ook dat dichters precies zeggen wat ze bedoelen, zelfs als ze niets zeggen dus.
      Maar ik vraag mij af wat Ellen juist met haar humor heeft willen zeggen, ervan uitgaande dat zij eigenlijk ook als dichter te werk gaat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s