Mijn leesweek #1902

Goedemorgen lezers,

Op dit moment zit ik goed in het ritme van een boek per week, dus eigenlijk heb ik weinig nieuws voor mijn leesweek. Gisterenavond heb ik Liesbeth Goedbloed ontmoet, de schrijfster van Broeder Ezel. Zij begon de avond met een stukje voorlezen en toen ontdekte ik wat leesritme kan doen.

Broeder Ezel zwaaide met zijn oren en ging iets rustiger lopen.

Ze begon op bladzijde 54 en las het hoofdstuk uit, maar ze was even stil na elke punt. Ik voelde de rust neerdalen. Ik had geen idee  waar we in het verhaal zaten. Net voor deze scene had Broeder Ezel Anna getrapt en ik kon mij niet herinneren, dat ik het gelezen had. Pas tegen het einde herkende ik het gedeelte. Toen zaten we weer in Anna’s hoofd met haar verlangen naar de dood.

Het ontwapende wat Liesbeth Goedbloed vervolgens zei, was dat Broeder Ezel dit met haar deed. De ezel gaf haar rust.  “Broeder Ezel is een personage in het boek, die ervoor zorgt dat Anna aan de grond blijft.” Die opmerking zorgt ervoor dat ik het boek nog een keer kan lezen. Ik heb mij in eerste instantie vooral door Anna’s verhaal laten leiden; haar jeugd, de verdrinking van haar broertje en het worstelen met haar schuld, waarvoor ze de trektocht met de ezel maakt.

Liesbeth Goedbloed vertelde dat ze negen jaar aan dit boek heeft gewerkt. Het was bijzonder om te horen hoe bepaalde stukken in haar boek zijn gekomen. Ik kreeg nog meer het gevoel dat de roman een kunstwerk is, die sterk genoeg is om de reacties van verschillende lezers te ondergaan. Dat merkte ik aan de vragen en opmerkingen van de aanwezigen, die het boek al uit hadden. Sommigen zeiden dat ze zich overgaven aan het boek. Volgens Liesbeth Goedbloed is dat een manier, zeker als het aankomt op het interpreteren van de bijbelteksten,  je verstand even op nul zetten.

Leesritme

Ik had het van de week zelf ook gedaan; een hoofdstuk uit Broeder Ezel hardop lezen voordat ik de recensie schreef, maar ik gunde mijzelf niet zoveel rust bij een punt in de zin. Dichter Liesbeth Goedbloed heeft mij laten horen dat interpunctie in de tekst er niet voor niets staat.

Leesritme hoort ook nog op een andere manier bij deze leesweek. Ik zat in een taai stuk in Grip van Stephan Enter (het eerste gedeelte, waarbij Paul in zijn herinneringen wordt gevolgd). Ik dwong mezelf  elke dag tenminste 10 bladzijde te lezen. Na drie dagen was ik over de dip heen. Volgende week donderdag verschijnt samen met Sandra (Ardnas) een duo recensie.

Welk leesritme heb jij?

Foto credits van Boekhandel van Rietschoten, waar je Broeder Ezel kunt bestellen met een Ezelsoor als boeklegger.

4 gedachten over “Mijn leesweek #1902”

  1. hoihoi
    wat prettig dat jij Grip van Enter ook n beetje taai vindt. Op jouw aanraden ben ik het gaan lezen en dacht eerst : pppfff. Maar ben nu op de helft en het wordt ‘ makkelijker’ lezen. Plus ik leg het moeilijk weg.

  2. Ik weet eigenlijk niet of ik wel een vast leesritme heb. Volgens mij hangt het sterk af van het boek dat ik aan het lezen ben. Een boek dat vlot geschreven is en waarin het nodige gebeurt, maakt mijn leesritme sneller dan een boek waarin de gebeurtenissen breder worden uitgemeten, bijvoorbeeld…

  3. Wat ontzettend leuk dat je de auteur hebt ontmoet Antoinette en mooi hoe zij de haast uit het verhaal heeft gehaald.

    Ik vond alleen de eerste 20 pagina`s van Grip pittig, ik moest er echt inkomen en besloot een soort van karakterschets te maken van Paul en Vincent en een ‘tijdlijn’, voordat ik verder ging. Ik hoop Grip morgen uit te lezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.