Recensie: Een onbarmhartig pad

Het zwarte land is kaalgeschoren door wind en duizend winters. Geen levend wezen heeft er iets te zoeken, zelfs de morsdode stenen ligger er tegen hun zin.

Gerwin van der Werf heeft mij al bij de eerste zinnen van zijn roman Een onbarmhartig pad. De proloog is slechts twee alinea’s waarvan vooral de laatste iets onheilspellends heeft:

“Dat is wat de lifter mij vertelde over Askja. Ik vond het nogal bombastisch klinken, alsof hij voorlas uit een ouderwetse reisgids, Maar hij sprak begeesterd, zonder haperen en geheel uit zijn hoofd.”

Een onbarmhartig padEen onbarmhartig pad is een roman, die ik bijna in één ruk heb uitgelezen. De verteller  Tiddo is getrouwd met Isa, een veel slimmere vrouw, een biologe, die onderzoek doet naar eitwitsynthese. Tiddo lijkt een antiheld, een moederskindje, met een saai kantoorbaantje, die onbehouwen contact maakt zijn 13 jarige zoon Jonathan. Zijn huwelijk kent geen passie meer, nadat Isa twee miskramen heeft gehad. Nu gaan ze met een camper door IJsland toeren.  Tiddo hoopt dat deze reis zijn huwelijk zal redden. Vanaf de eerste hoofdstukken, wordt ik een beetje door Tiddo ingepakt, door de manier waarop hij verslag doet van deze vakantie en zijn liefde voor Isa en Jonathan.  Het rijden met een camper door Ijsland wordt heerlijk herkenbaar uit de doeken gedaan. De runetekens bij de verschillende delen van dit boek, de ringweg en het hoogland, deden mij denken aan de symbolen die in Noorwegen bij de toeristische routes staan. Sowieso is een beetje kennis van de Noorse mytlogie niet gek bij het lezen van deze roman. Als je het nog niet hebt, geen probleem, Svein Sigurdson, de lifter uit de proloog, die Tiddo en Isa oppikken praat je wel bij. Deze lifter, een IJslandse Amerikaan, groot, met sluik halflang haar met runetatoeages heeft een heleboel connecties in Ijsland (als je hem wilt geloven). Hij is een lifter waar je plezier aan gaat beleven, belooft hij zelf in het verhaal.  Na een paar dagen wil Tiddo van hem af en neemt hij het stuur in eigen handen. Hij ruilt de camper om voor een 4wheeldrive en stuurt aan op een nog groter avontuur via onbegaanbare wegen. Of dat goed gaat, laat ik je liever zelf ontdekken.

Ik heb ervan genoten. Persoonlijk had het laatste hoofdstuk van mij niet gehoeven, maar verder is Een onbarmhartig pad een ijzersterk boek. De metaforen die het IJslands landschap biedt, zijn prachtig. De natuur stuurt je blik zegt Tiddo ergens in hoofdstuk 35, tenzij je gedichten schrijft natuurlijk. Dat lijkt een kernachtige weergave van deze roman. De spirituele laag in deze roman vind ik ook mooi. Het is niet zozeer wat zij betekent, maar wat zij veroorzaakt! Maar het is vooral een roman met ontzettend veel mooie oneliners:

“Suggestie is een sterk wapen, behalve als je in de lucht schiet.” (blz 34)

Dat doet Gerwin van der Werf zeker niet, zoveel kan ik je wel vertellen. Voor mij was het een eerste kennismaking met deze schrijver, maar ik wil zeker meer van hem gaan lezen!

Een onbarmhartig pad – Gerwin van der Werf |Atlas Contact (2018) 232 blz.

Disclaimer: geleend van de bibliotheek, nadat ik zag dat deze roman was genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2019.

2 gedachten over “Recensie: Een onbarmhartig pad”

    1. Ik heb eigenlijk niet aan die roman gedacht tijdens het lezen. Het leest veel lekkerder, het is natuurlijk Nederlands en daardoor herkenbaar, niet zo verheven aan het filosoferen over de liefde en het huwelijk, maar meer vakantie, natuur en avontuur.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.