Recensie: Gewone genade

Gewone Genade van William Kent Krueger is een roman die mij is aangeraden door de boekverkoper. Deze uitgever geeft niet vaak romans uit en als hij en dan toch doet dan is het iets bijzonders. Het boek met een brug over de rivier ziet er voor mij aantrekkelijk uit. De samenvatting op de achterflap is kort en maakt nieuwsgierig. “Het was een zomer waarin de dood in vele vormen langskwam. Pech, natuur, zelfmoord en moord. Je zou verwachten dat die zomer is bijgebleven als tragisch en dat is ook zo, maar toch niet alleen tragisch.”  De verteller is Frank Drum. In de zomer van 1961 is hij de 13-jarige zoon van de methodisten predikant in het stadje New Bremen in Minnesota. In die warme zomer gebeuren er een aantal schokkende dingen.  Als eerste sterft een buurjongen bij de rails op het spoor. Daardoor gaat Frank over het leven nadenken, maar jong als hij is, is er ook ruimte voor simpel avontuur en kwajongensstreken. Bijvoorbeeld als hij met zijn vader midden in de nacht mee gaat naar het politiebureau om Gus, voor zijn vader een belangrijke vriend uit de Tweede Wereldoorlog op te halen, die vast zit voor een knokpartij. Als Frank en zijn broer terug naar huis lopen, zorgt hij op zijn manier voor wraak. De jongens komen op plekken waar ze niet mogen komen en ontdekken dingen, die niet verborgen kunnen blijven. De buurjongen is amper begraven, of Frank staat alweer samen met zijn vader bij een graf.

Gewone genadeOndanks dat drama leest Gewone genade opvallend lekker omdat ik wil weten wat er precies is gebeurd. William Kent Krueger is een thrillerschrijver en het zit wat spanningsopbouw wel goed in deze roman. De zomer duurt voort en Frank wordt volwassen. Hij ontdekt hoe het leven is en hoe mensen zijn en dat is goed te volgen. Deze roman heeft behalve het evangelie; een prachtige preek van dominee Drum over Pasen in de zomer, geen diepe literaire lagen of het is dat alle mensen een rauw randje hebben;  Franks oudere zus heeft een hazenlip, zijn jongere broer stottert, het huwelijk van zijn ouders is geen rozengeur en maneschijn enzovoort. Maar prominenter zijn natuurlijk de vragen over de dood; wat gebeurt er als je sterft en kom je dan in de hemel? Als dat de moraal is van de roman, dan heb ik daar als lezer niet veel aandacht voor  gehad. Ik heb meer genoten van de sfeer in het plattelandsdorpje in de zomer.  Het is een wereld waar mannen roken en drinken, meisjes van zestien er stiekem tussenuit knijpen in de nacht en  er wordt gevloekt, hardgrondig. Voor een christelijke roman is dat beslist opmerkelijk te noemen.  Als Frank begint met vloeken om stoer te doen,  wordt er nog steeds wat van gezegd. Maar als het broertje Jake later zonder happeren in de kerk Gods naam misbruikt, komt dat echt wel binnen! Ik heb het boek even dichtgedaan. De uitgever had er ook moeite mee, lees het interview in het Reformatorisch Dagblad. Overigens heb ik daarna wel verder gelezen en dat is de moeite waard. Later doet Jake iets opmerkelijks wat bijzondere gevolgen heeft.

Gewone genade – William Kent Kruëger (2019) Uitgever Van Wijnen 384 blz.

Een uitgebreidere recensie lezen kijk dan op het blog van Evenlien de Nooijer

 Disclaimer: geleend van de bibliotheek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.