Alle berichten door Antoinette

Boekbespreking in de kerk

Een tijdje geleden hebben we als moeders in de Koningskerk nagedacht over hoe we meer inhoud aan onze maandelijkse bijeenkomsten konden geven. Sinds een jaar komen we op woensdagochtend bij elkaar. Gezellig koffie drinken, even bij kletsen en dan praten over een thema uit een boek of uit de Bijbel. We sluiten af met gebed voor onszelf, de gezinnen, kinderen, vrienden, werk en dergelijke. De ontmoetingen zijn ongedwongen, bemoedigend en zorgen ervoor dat we elkaar beter leren kennen. Maar na een keer of tien was het duidelijk dat we  meer structuur, dan wel diepgang willen. De makkelijkste manier om dat te bereiken, is samen hetzelfde boek te lezen.

Stapeltje inspiratie voor de moederkring. Welk boek kiezen we bij de koffie?
Stapeltje inspiratie voor de moederkring. Welk boek kiezen we bij de koffie?

Een maand geleden heeft iedere moeder haar favorieten uit de boekenkast getrokken en hebben we een leuke uitwisseling gehad van heel veel boekentips op het gebied van (geloofs)opvoeding. Uiteindelijk is de keus gevallen op ‘Woorden die kinderen moeten horen’ van David Staal.

Lees verder Boekbespreking in de kerk

Boeken in sterren

Hoeveel sterren geef je een boek? Op de meeste recensiesites zie je sterren bij boeken staan. Vijf sterren voor een heel goed boek en één ster voor een slecht boek. Ik bekijk regelmatig hoeveel sterren een boek heeft. Het geeft op een vlugge manier weer hoe het boek scoort, of het de moeite waard is. Het betrouwbaarst is dat natuurlijk als er meerdere personen hun sterren geven aan een boek, zodat er een gemiddelde uitkomt, zoals bij goodreads of bol.com. Bij Boekenmening worden ook sterren verdeeld, meestal zijn die door de recensent gegeven.  Ik doe het dus al een paar jaar sterren uitdelen, maar ik vind het niet altijd even makkelijk.  Vooralsnog doe ik het ook op dit blog, maar ik twijfel of ik daarmee door moet gaan.  Tijd om mijn waardeoordeel tegen het licht te houden. Lees verder Boeken in sterren

Fiela’s kind

Benjamin had altijd geweten dat hij het houkind van zijn vader en moeder was. Te vergelijken met het lam dat met de hand gevoerd moet worden omdat de ooi het afwijst. Dat had hij altijd geweten, maar het was nooit belangrijk geweest omdat er thuis gewoon geen verschil gemaakt werd tussen hem en Dawid, Tollie, Kittie en Emma. Ze woonden in de Lange Kloof en de Lange Kloof lag tussen de bergen in die zich van het westen naar het oosten uitstrekten over een lengte van wel 150 kilometer.

Dat is het begin van het verhaal van Benjamin. Of begint zijn verhaal toch een hoofdstuk eerder toen rond 1865 een driejarige jongetje verdween in het Bos, het kind van Elias en Bartha van Rooijen? Het Bos is niet zomaar een bos, maar eerder een tropisch oerwoud achter de lagune van Knysna (Zuid-Afrika) door een ruige bergketen gescheiden van de dorheid van de Lange Kloof. Toch vermoedt een ambtenaar bij een volkstelling negen jaar later dat Benjamin, het witte houkind van Fiela Komoetie, het verdwenen jongetje Lukas van Rooijen moet zijn.
Vorige week zaterdag stond er in het Reformatorisch Dagblad een artikel over de populariteit van de Zuid-Afrikaanse romans. In het rijtje van Irma Joubert,  Connie Luyt, Mariël le Roux, Brett Michael Innes, was Dalene Matthee overgeslagen. Terwijl haar boeken onlangs opnieuw zijn uitgegeven en zeker de moeite waard zijn.  Lees verder Fiela’s kind

Novelle Onze Vader

Een vrouw als deze vrouw woont in Nederland. In uw straat misschien. Ze doet boodschappen in uw supermarkt. Ze zit bij u in de trein, haar kinderen spelen met uw kinderen.
Laat haar niet alleen.

20140207-230932.jpg

Het zijn de laatste woorden van Els Florijn in haar novelle ‘Onze Vader’. Het was ook de gedachte die bij me opkwam toen ik al lezend een kijkje mocht nemen in het leven van Ayaan. Een vrouw die tijdens de oorlog in Somalië iets verschrikkelijks meemaakt en wordt opgevangen in een vluchtelingenkamp en daar in contact komt met een christen. Elke avond hoort ze het Onze Vader en de woorden veranderen haar leven. Het is haast niet voor te stellen dat het leven van Ayaan hier in Nederland opnieuw gevaar loopt. Dat kan dus ook zo zijn voor mijn Somalische buren die vlakbij wonen.
Het boekje Onze Vader is in december aan alle EO visie-abonnees cadeau gedaan, maar nu voor nog geen vijf euro te koop. Het is de moeite waard om het te lezen, om te ontdekken hoe groot het contrast tussen Nederlanders en asielzoekers, vreemdelingen met een verblijfstatus is,  ook al wonen we in dezelfde wijk.   Stichting Gave heeft Els Florijn de opdracht om het verhaal van de vluchteling te vertellen.  Zij heeft daar een bijzonder fijngevoelig verhaal van gemaakt, waar heden en verleden, dromen en realiteit door elkaar heen lopen, maar ook door fictie en non-fictie zijn met elkaar verweven, zodat de levens van Somalische christenen geen gevaar lopen. Het lezen ervan doet een beroep op je. Op de website van Stichting Gave kun je middels een brief voor Ayaan reageren. Heel bijzonder lijkt me ook de lezersavond die woensdag 12 februari in Amersfoort wordt georganiseerd met Els Florijn.