Alle berichten door Antoinette

Fiela’s kind

Benjamin had altijd geweten dat hij het houkind van zijn vader en moeder was. Te vergelijken met het lam dat met de hand gevoerd moet worden omdat de ooi het afwijst. Dat had hij altijd geweten, maar het was nooit belangrijk geweest omdat er thuis gewoon geen verschil gemaakt werd tussen hem en Dawid, Tollie, Kittie en Emma. Ze woonden in de Lange Kloof en de Lange Kloof lag tussen de bergen in die zich van het westen naar het oosten uitstrekten over een lengte van wel 150 kilometer.

Dat is het begin van het verhaal van Benjamin. Of begint zijn verhaal toch een hoofdstuk eerder toen rond 1865 een driejarige jongetje verdween in het Bos, het kind van Elias en Bartha van Rooijen? Het Bos is niet zomaar een bos, maar eerder een tropisch oerwoud achter de lagune van Knysna (Zuid-Afrika) door een ruige bergketen gescheiden van de dorheid van de Lange Kloof. Toch vermoedt een ambtenaar bij een volkstelling negen jaar later dat Benjamin, het witte houkind van Fiela Komoetie, het verdwenen jongetje Lukas van Rooijen moet zijn.
Vorige week zaterdag stond er in het Reformatorisch Dagblad een artikel over de populariteit van de Zuid-Afrikaanse romans. In het rijtje van Irma Joubert,  Connie Luyt, Mariël le Roux, Brett Michael Innes, was Dalene Matthee overgeslagen. Terwijl haar boeken onlangs opnieuw zijn uitgegeven en zeker de moeite waard zijn.  Lees verder Fiela’s kind

Novelle Onze Vader

Een vrouw als deze vrouw woont in Nederland. In uw straat misschien. Ze doet boodschappen in uw supermarkt. Ze zit bij u in de trein, haar kinderen spelen met uw kinderen.
Laat haar niet alleen.

20140207-230932.jpg

Het zijn de laatste woorden van Els Florijn in haar novelle ‘Onze Vader’. Het was ook de gedachte die bij me opkwam toen ik al lezend een kijkje mocht nemen in het leven van Ayaan. Een vrouw die tijdens de oorlog in Somalië iets verschrikkelijks meemaakt en wordt opgevangen in een vluchtelingenkamp en daar in contact komt met een christen. Elke avond hoort ze het Onze Vader en de woorden veranderen haar leven. Het is haast niet voor te stellen dat het leven van Ayaan hier in Nederland opnieuw gevaar loopt. Dat kan dus ook zo zijn voor mijn Somalische buren die vlakbij wonen.
Het boekje Onze Vader is in december aan alle EO visie-abonnees cadeau gedaan, maar nu voor nog geen vijf euro te koop. Het is de moeite waard om het te lezen, om te ontdekken hoe groot het contrast tussen Nederlanders en asielzoekers, vreemdelingen met een verblijfstatus is,  ook al wonen we in dezelfde wijk.   Stichting Gave heeft Els Florijn de opdracht om het verhaal van de vluchteling te vertellen.  Zij heeft daar een bijzonder fijngevoelig verhaal van gemaakt, waar heden en verleden, dromen en realiteit door elkaar heen lopen, maar ook door fictie en non-fictie zijn met elkaar verweven, zodat de levens van Somalische christenen geen gevaar lopen. Het lezen ervan doet een beroep op je. Op de website van Stichting Gave kun je middels een brief voor Ayaan reageren. Heel bijzonder lijkt me ook de lezersavond die woensdag 12 februari in Amersfoort wordt georganiseerd met Els Florijn.

Eetsprookjes

We stonden bij de toonbank en praatten over koetjes en kalfjes, totdat ik haar vroeg: “Wat lees jij nu eigenlijk?”. En zij vertelde me over ‘Eetsprookjes’ en hoe Huib Stam alle hypes rond eten en diëten onder de loep neemt.  “Dat is wat voor mij”, dacht ik. Iemand die gehakt maakt van de ‘Voedselzandloper’, de bestseller waarbij brood bij het ontbijt, spaghetti en macaroni als avondeten uit de boze zijn. Daar kan ik bij mijn kinderen natuurlijk niet mee aan komen. Een beetje wetenschappelijk weerwoord tegen alle eetrage lijkt mij wel smakelijke kost, ondanks de grote gele citroen op de voorkant.

Ik pakte het boek als eerste van een hele stapel, die ik geleend had uit de bibliotheek, in de overtuiging dat ik het makkelijk weg kon leggen, maar niets is minder waar. Geweldig hoe Huib Stam historische en culturele gegevens combineert met biologisch wetenschappelijke feiten. Hier en daar zelfs een grapje waardoor je vrolijk wordt van wat je leest. Het zal wel bedoeld zijn als zelfspot, immers zo geweldig gaat het niet in de huidige samenleving waar we eten in overvloed hebben, terwijl we ziek worden van de welvaart. Lees verder Eetsprookjes

Wolford en de weg

Mijn kinderen vinden het vooral een spannend verhaal, hier en daar zelfs grappig. Wolford is een schaap in een kudde. Een kudde, die verlangt naar de herder, die hen zal te brengen bij het sappigste,  groene gras. Omdat die herder maar niet komt, maakt Wolford zichzelf tot herder. Dat gaat niet zomaar, want de kudde heeft een boek waarin staat hoe de beloofde herder eruit moet zien. Hoe het Wolford uiteindelijk toch lukt en wat de kudde dan overkomt maakt het prentenboek tot een boeiend boek. Dat komt ook omdat de grappige tekeningen hun eigen verhaal vertellen. Lees verder Wolford en de weg

Noor; wat biedt troost?

In de proloog van Noor wordt een beeld geschetst van een gelukkig getrouwd stel, Job & Nora, de schilder en de muze, die vol verlangen uit kijken naar de komst van hun eerste kindje. Hij mag komen, de baby, maar dan wel na het etentje, want Job wil zijn vrouw nog een keer meenemen naar een restaurant. ‘Lekker makkelijk, hoeven nog geen oppas te regelen’. Dat ze samen gelukkig zijn, merk je als lezer omdat je beurtelings het verhaal van Job hoort en daarna van Nora. Volmaakt, totdat ze op de terugweg naar huis worden aangereden door een jonge, dronken automobilist. Het ongeluk veroorzaakt niet alleen blijvende littekens op het gezicht van Nora, ook Ralf hun zoon overleeft de geboorte niet.

Het is genoeg voor Lisette van de Heg om een roman te schrijven over hoe de dood van een kind, leidt tot het uit elkaar groeien van een echtpaar. Door het steeds wisselende perspectief van Nora en Job, ontdek je hoe man en vrouw verschillende wegen gaan in het rouwproces en elkaar niet kunnen bereiken.  Dat is heftig om te lezen.

Lees verder Noor; wat biedt troost?