Categorie archief: Recensies

Recensie: Een onbarmhartig pad

Het zwarte land is kaalgeschoren door wind en duizend winters. Geen levend wezen heeft er iets te zoeken, zelfs de morsdode stenen ligger er tegen hun zin.

Gerwin van der Werf heeft mij al bij de eerste zinnen van zijn roman Een onbarmhartig pad. De proloog is slechts twee alinea’s waarvan vooral de laatste iets onheilspellends heeft:

“Dat is wat de lifter mij vertelde over Askja. Ik vond het nogal bombastisch klinken, alsof hij voorlas uit een ouderwetse reisgids, Maar hij sprak begeesterd, zonder haperen en geheel uit zijn hoofd.”

Lees verder Recensie: Een onbarmhartig pad

Recensie: Liturgie van het alledaagse

Deze week las ik Liturgie van het alledaagse van Tish Warren. Een uitspraak die haar inspireert is ‘Zoals we onze dag doorbrengen, zo brengen we ons leven door’ van Annie Dillard. Ons dagelijks leven heeft een regelmaat en Tish Warren schreef over dat alledaagse, om te ontdekken hoe het gewone leven van christen iets kan laten zien van een christelijk leven. Dit is de spiritualiteit die mij aanspreekt. Nog nooit eerder heb ik direct het effect gevoeld van wat ik gelezen heb. Aangezien dit het laatste weekend is van de maand van de Spiritualiteit, wil ik het met jullie uitgebreid hebben over deze leeservaring. Lees verder Recensie: Liturgie van het alledaagse

Recensie Klein land

Gaël Faye, een artiest met Frans Rwandese wortels, heeft met zijn debuut Klein land, het verhaal van zijn jeugd in Burundi verteld. Zijn alter ego Gaby weet niet hoe dit verhaal is begonnen, ook al heeft zijn vader het op een dag allemaal uitgelegd:

‘In Burundi is het net als in Rwanda, weet je. Er zijn drie verschillende groepen, etnische bevolkingsgroepen heet dat. De Hutu zijn de grootste groep, ze zijn klein, met een dikke neus. (…) Prothé bijvoorbeeld, onze kok. Je hebt ook Twa, de pygmeeën. Die slaan we over, ze zijn met zo weinig dat ze niet meetellen, zeg maar. en dan heb je de Tutsi, zoals jullie mama. Daarvan zijn er veel minder dan de Hutu, ze zijn lang en mager met een spitse neus en je weet nooit wat er in hun hoofd omgaat. Jij, Gabriel’, had hij gezegd en hij wees naar me,  ‘jij bent een echt  Tutsi, ik weet nooit wat je denkt.’

Lees verder Recensie Klein land

Reünie met Grip van Stephan Enter

Een reünie, daar heb ik niet zulke goede ervaringen mee. Vijf jaar na mijn VWO diploma, zag ik mijn klasgenoten van de middelbare school terug. Zij, al dan niet met een knipperrelatie, aan het begin van een mooie carrière. Ik ruim twee jaar getrouwd en net die week, had ik van de gynaecoloog gehoord dat wij geen kinderen konden krijgen. Dat in zo’n korte tijd het toekomstperspectief zo kan veranderen, maakte dat ik mij weinig op mijn gemak voelde tijdens die ontmoeting.

Nee, dan het weerzien met Grip! Ik las deze roman van Stephan Enter, over de reünie van de bergbeklimmers Paul, Vincent en Martin, al in 2012. Een verhaal dat zo goed in elkaar is gezet, dat ik toen schreef: Slechts één dag, drie totaal verschillende mannen, die elkaar na 20 jaar ontmoeten en hun herinneringen aan hun onvergetelijke reis van een beklimming in de Lofoten. Dat is kort samengevat waar het in Grip om draait. (..) Hier heb je echt een meesterwerk, waarover je je blijft verwonderen. Maar zoals het gaat in het leven, die verwondering zakt weg. Het zit niet in grote lijnen. Het zijn de fijne details en de vele motieven, die het herlezen maken tot een feest. Om weer bij dat open einde van Grip te komen, waar je als lezer precies weet wat er is gebeurd in Noorwegen en hoe dit de levens van de mannen en Lotte heeft beïnvloed. Lees verder Reünie met Grip van Stephan Enter