Categorie archief: Recensies

Waterval

9789058040831 watervalMagda is een veertiger, gelukkig getrouwd met een veehouder, moeder van drie kinderen. Haar leven vult zich met het zorgen voor de kinderen, het huishouden, de leesclub, haar hobby fotografie en het wekelijkse bezoekje aan haar ouders. Ze is een vrouw die we dagelijks tegenkomen, herkenbaar in het ophouden van de de schone schijn. Ze heeft haar ‘kunstje’ om de omgeving gerust te stellen met haar ‘glimlach’ terwijl ze rondloopt met de gevolgen van een jeugdtrauma. Terwijl ze ‘letterlijk’ het hoofd boven water houdt, komt haar leven in een stroomversnelling als haar ouders gaan verhuizen naar een aanleunwoning. Lees verder Waterval

Kijk me in de ogen

kijk-me-in-de-ogen
Kijk me in de ogen

Katryn Jonis kan niet lezen of schrijven, maar praten kan ze! ‘Kijk me in de ogen’ staat vol met pittige dialogen van deze bijzondere vrouw. Ze is een kleurlinge uit het Richtersveld, een gebied in het Noordwesten van Zuid-Afrika, begrensd door Namibië, de Oranjerivier en de Atlantische Oceaan. Ze is het kleinkind van Barend Goosen en een Nama-vrouw, bruine huid, blauwe ogen. Al jong ontdekt ze hoe ze achtergesteld wordt door haar huidskleur, maar ze laat zich niet klein krijgen, deze bijdehante vrouw, een harder werker. Ze heeft ideeën voor een eigen kudde, een moestuin en spaart voor een eigen stukje grond. Maar als het verhaal begint in 1959, zit ze op de grond in een gevangeniscel, verdacht van de moord op Koos Klink, de zoon van haar aartsvijand. Alle bewijzen getuigen tegen haar; op de bewuste vrijdag rende ze met haar keukenmes achter Koos Klink aan, langs de rivier. Haar keukenmes is gevonden bij het slachtoffer en op haar jurk zit het bloed van het slachtoffer. Lees verder Kijk me in de ogen

Fiela’s kind

Benjamin had altijd geweten dat hij het houkind van zijn vader en moeder was. Te vergelijken met het lam dat met de hand gevoerd moet worden omdat de ooi het afwijst. Dat had hij altijd geweten, maar het was nooit belangrijk geweest omdat er thuis gewoon geen verschil gemaakt werd tussen hem en Dawid, Tollie, Kittie en Emma. Ze woonden in de Lange Kloof en de Lange Kloof lag tussen de bergen in die zich van het westen naar het oosten uitstrekten over een lengte van wel 150 kilometer.

Dat is het begin van het verhaal van Benjamin. Of begint zijn verhaal toch een hoofdstuk eerder toen rond 1865 een driejarige jongetje verdween in het Bos, het kind van Elias en Bartha van Rooijen? Het Bos is niet zomaar een bos, maar eerder een tropisch oerwoud achter de lagune van Knysna (Zuid-Afrika) door een ruige bergketen gescheiden van de dorheid van de Lange Kloof. Toch vermoedt een ambtenaar bij een volkstelling negen jaar later dat Benjamin, het witte houkind van Fiela Komoetie, het verdwenen jongetje Lukas van Rooijen moet zijn.
Vorige week zaterdag stond er in het Reformatorisch Dagblad een artikel over de populariteit van de Zuid-Afrikaanse romans. In het rijtje van Irma Joubert,  Connie Luyt, Mariël le Roux, Brett Michael Innes, was Dalene Matthee overgeslagen. Terwijl haar boeken onlangs opnieuw zijn uitgegeven en zeker de moeite waard zijn.  Lees verder Fiela’s kind

Novelle Onze Vader

Een vrouw als deze vrouw woont in Nederland. In uw straat misschien. Ze doet boodschappen in uw supermarkt. Ze zit bij u in de trein, haar kinderen spelen met uw kinderen.
Laat haar niet alleen.

20140207-230932.jpg

Het zijn de laatste woorden van Els Florijn in haar novelle ‘Onze Vader’. Het was ook de gedachte die bij me opkwam toen ik al lezend een kijkje mocht nemen in het leven van Ayaan. Een vrouw die tijdens de oorlog in Somalië iets verschrikkelijks meemaakt en wordt opgevangen in een vluchtelingenkamp en daar in contact komt met een christen. Elke avond hoort ze het Onze Vader en de woorden veranderen haar leven. Het is haast niet voor te stellen dat het leven van Ayaan hier in Nederland opnieuw gevaar loopt. Dat kan dus ook zo zijn voor mijn Somalische buren die vlakbij wonen.
Het boekje Onze Vader is in december aan alle EO visie-abonnees cadeau gedaan, maar nu voor nog geen vijf euro te koop. Het is de moeite waard om het te lezen, om te ontdekken hoe groot het contrast tussen Nederlanders en asielzoekers, vreemdelingen met een verblijfstatus is,  ook al wonen we in dezelfde wijk.   Stichting Gave heeft Els Florijn de opdracht om het verhaal van de vluchteling te vertellen.  Zij heeft daar een bijzonder fijngevoelig verhaal van gemaakt, waar heden en verleden, dromen en realiteit door elkaar heen lopen, maar ook door fictie en non-fictie zijn met elkaar verweven, zodat de levens van Somalische christenen geen gevaar lopen. Het lezen ervan doet een beroep op je. Op de website van Stichting Gave kun je middels een brief voor Ayaan reageren. Heel bijzonder lijkt me ook de lezersavond die woensdag 12 februari in Amersfoort wordt georganiseerd met Els Florijn.