Categorie archief: Recensies

Het licht van de zee

Gisteren is mijn twaalfde recensie  geplaatst op Boekenmening.  In ‘Papieren Kind’ van Randy Susan Meyers kun je lezen hoe drie vrouwen hun recht laten gelden op dat ene kind. Afgelopen jaar heb ik ook  ‘Het licht van de zee’ gelezen. In dat boek is er ook strijd om één kind. Adoptie is een interessant thema voor romans, maar wordt niet altijd even sterk uitgewerkt.

Het licht van de zeeHet is in de jaren twintig van de vorige eeuw. Tom en Isabel Sherborne zijn de enige bewoners van Janus, een eiland  met een vuurtoren, 150 mijl van de kust van Zuid-West Australië. Tom, een oorlogsveteraan uit de 1e Wereldoorlog. Zijn keus om vuurtorenwachter te worden is een principiële.  Het feit dat hij Isabelle ontmoet, die zijn hart weet te ontdooien met vrolijkheid en met hem kiest voor de eenzaamheid van Janus, beschouwt hij als een wonder. Op een dag spoelt er een roeiboot aan met een dode man en een baby. Isabelle die net haar derde baby heeft verloren, beschouwt het als een teken van God en wil het kindje houden. Ze is een topmoeder en Tom krijgt een glimp van hoe het had kunnen zijn. Er volgen twee gelukkige jaren voor het gezin, totdat ze tijdens hun verlof op het vasteland ontdekken van wie het kind is. Hannah Roenfeldt is nog altijd wanhopig op zoek naar haar man en baby, die tijdens een rel de zee zijn opgevlucht.

Een vondeling blijkt altijd een geliefd thema te zijn voor een boek, maar meer nog dan de vraag waar hoort het meisje Lucy thuis, is het dat wat zich afspeelt in de hoofden van Tom en Isabelle. Hoe kun je het goed doen? Hoe overwint de liefde? De strijd van dit kinderloze echtpaar, niet alleen voor het kind, maar vooral voor elkaar is op een indrukwekkende manier is uitgewerkt in deze debuutroman van M.L. Stedman. Het is dan ook uiteindelijk een ontroerende ode aan de liefde, hoe je door dik en dun, zelfs als je beseft dat het heel erg dun is, trouw blijft.

De sterke uitwerking van  de karkaters van de hoofdpersonen, de rechtschapen Tom, de oermoeder Isabel en de wanhopige Hannah zorgen ervoor dat je goed kunt inleven in het verhaal. Je blijft geboeid, vooral als ontdekt wordt dat de baby van Hannah, bij Tom en Isabel is, volgen de ontwikkelingen zich in een bloedstollend tempo elkaar op. Dan blijkt ook dat toevallige scènes wel degelijk iets te vertellen hebben. Het hele boek zit vol met metaforen, beeldspraken die het iets extra’s geven. Als je dit boek samen met anderen leest, dan heb je veel om over door te praten. De Engelse titel ‘Light between the oceans’ (licht tussen de oceanen) vind ik om die reden persoonlijk ook sterker dan de titel die de vertaling nu heeft mee gekregen. Ten eerste staat de vuurtoren van Janus tussen twee oceanen. Lucy, de naam die Isabelle aan het meisje geeft, betekent ster en is in het boek het licht voor twee verschillende gezinnen en tenslotte lijkt het te gaan om wat het beste is voor het kind?  Een moeilijk dilemma. Een vuurtorenlicht laat zijn schijnsel steeds draaien van de een naar de andere kant.

___________________________________

Mijn waardering: * * * *

Licht van de Zee –  M.L.Stedman | Uitgever: Boekerij 2012 | ISBN 9789022562307

Zeg dat je bij hen hoort

AfbeeldingAls je aan mij vraagt welk boek het meeste indruk op mij gemaakt heeft het afgelopen jaar, dan is het ‘Zeg dat je bij hen hoort’ van Uwen Akpan. Ik had het al een tijdje op de boekenplank staan, maar deze zomer kwam ik er toe om het te lezen. Het heeft nog niets aan actualiteit ingeboet wanneer je kijkt naar de nieuws van de afgelopen dagen, de onrust in Zuid-Sudan, de ellende in de townships. Vandaar mijn recensie van dit boek als eerste post voor dit blog:

Dit is een aangrijpend boek. Uwen Akpan, een Nigeriaanse priester vertelt vijf verhalen over kinderen in Afrika. De verhalen zijn afwisselend kort ( variërend van 18 tot 30 bladzijden) tot lang (134, respectievelijk 140 bladzijden). dit boek bevat dus meer dan een boek!

Het kerstdiner, niet echt een traditioneel, hoopgevend kerstverhaal, vertelt van een 8 jarige jongen, die nog met zijn familie samen woont in een krottenwijk in Kenia. Zijn schoolgeld is net bij elkaar gebedeld, na de kerstvakantie kan hij naar school…

Het tweede verhaal is zo mogelijk nog beklemmender en vertelt hoe een oom, aan de westkust van Afrika, zijn neefje en nichtje voorbereidt voor een nieuw leven in Gabon. De eerste zin van dat verhaal ‘Het verkopen van je kind of neef kon veel moeilijker zijn, dan het verkopen van andere kinderen’, geeft al aan dat het hier gaat om mensensmokkel. Om kippenvel van te krijgen, immers het is een verhaal, maar ondertussen ook realiteit.

Net zoals in het korte verhaal over de vriendschap tussen een christelijk en islamitisch meisje in Ethiopië. Van de een op de andere dag verbiedt de familie elk contact tussen hen.

Spannend is het verhaal van de luxe lijkwagens waar Jubril, een tiener probeert het geweld in Noord Nigeria te ontvluchten vanwege etnische conflicten. Dit langste verhaal speelt zich af in slechts één nacht, terwijl Jubril wacht in een bus die hem naar het ‘veilige’ Zuiden zou moeten brengen. Elk detail tijdens het wachten zorgt langzaam maar zeker dat de herinneringen terugkomen, waardoor zijn hele levensverhaal wordt verteld. Even dacht ik dat de titel ‘Zeg dat je ben hen hoort’, vooral op dit verhaal zou slaan. Jubril is een zoon van een Islamitische moeder en een christelijke vader. Hij is zijn leven niet zeker en moet een keuze maken. Maar de titel blijkt een zinnetje te zijn uit het laatste verhaal dat zich afspeelt oorlog in Rwanda. Wat een verschrikking. Juist omdat Uwen Akpan voortdurend kiest voor het perspectief van het kind, gebeurt alles als het ware door kinderogen en ontdek je als lezer net zoals een kind hoe de wereld werkelijk in elkaar zit.

Het is geen makkelijk boek, niet alleen vanwege de thema’s, maar ook omdat er veel Afrikaanse woorden in staan die niet nader verklaard worden, soms wordt het vanuit de context wel duidelijk. Het vergt echter wel doorzettingsvermogen van de lezer, ook vanwege de realistische beschrijvingen van de gruwelijkheden die in Afrika gebeuren. Juist om mensen  bewust te maken van wat kinderen in Afrika beleven, toch een aanrader!

_______________________________

Mijn waardering: * * * * *

Zeg dat je bij hen hoort –  Uwen Akpan | Uitgever: Brandaan 2010 | ISBN 9789460050084