Categorie archief: Romans

Fiela’s kind

Benjamin had altijd geweten dat hij het houkind van zijn vader en moeder was. Te vergelijken met het lam dat met de hand gevoerd moet worden omdat de ooi het afwijst. Dat had hij altijd geweten, maar het was nooit belangrijk geweest omdat er thuis gewoon geen verschil gemaakt werd tussen hem en Dawid, Tollie, Kittie en Emma. Ze woonden in de Lange Kloof en de Lange Kloof lag tussen de bergen in die zich van het westen naar het oosten uitstrekten over een lengte van wel 150 kilometer.

Dat is het begin van het verhaal van Benjamin. Of begint zijn verhaal toch een hoofdstuk eerder toen rond 1865 een driejarige jongetje verdween in het Bos, het kind van Elias en Bartha van Rooijen? Het Bos is niet zomaar een bos, maar eerder een tropisch oerwoud achter de lagune van Knysna (Zuid-Afrika) door een ruige bergketen gescheiden van de dorheid van de Lange Kloof. Toch vermoedt een ambtenaar bij een volkstelling negen jaar later dat Benjamin, het witte houkind van Fiela Komoetie, het verdwenen jongetje Lukas van Rooijen moet zijn.
Vorige week zaterdag stond er in het Reformatorisch Dagblad een artikel over de populariteit van de Zuid-Afrikaanse romans. In het rijtje van Irma Joubert,  Connie Luyt, Mariël le Roux, Brett Michael Innes, was Dalene Matthee overgeslagen. Terwijl haar boeken onlangs opnieuw zijn uitgegeven en zeker de moeite waard zijn.  Lees verder Fiela’s kind

Noor; wat biedt troost?

In de proloog van Noor wordt een beeld geschetst van een gelukkig getrouwd stel, Job & Nora, de schilder en de muze, die vol verlangen uit kijken naar de komst van hun eerste kindje. Hij mag komen, de baby, maar dan wel na het etentje, want Job wil zijn vrouw nog een keer meenemen naar een restaurant. ‘Lekker makkelijk, hoeven nog geen oppas te regelen’. Dat ze samen gelukkig zijn, merk je als lezer omdat je beurtelings het verhaal van Job hoort en daarna van Nora. Volmaakt, totdat ze op de terugweg naar huis worden aangereden door een jonge, dronken automobilist. Het ongeluk veroorzaakt niet alleen blijvende littekens op het gezicht van Nora, ook Ralf hun zoon overleeft de geboorte niet.

Het is genoeg voor Lisette van de Heg om een roman te schrijven over hoe de dood van een kind, leidt tot het uit elkaar groeien van een echtpaar. Door het steeds wisselende perspectief van Nora en Job, ontdek je hoe man en vrouw verschillende wegen gaan in het rouwproces en elkaar niet kunnen bereiken.  Dat is heftig om te lezen.

Lees verder Noor; wat biedt troost?

Het smalle pad van de liefde

Hij voelde de sterke verbondenheid die tussen man en een vrouw ontstaat als ze door een gebeurtenis, klein of groot, even vooral vader en moeder zijn, ouders van. Vertederde, trotse, bezorgde, wanhopige ouders, maar dat is niet zo erg of het is te dragen, want ze doen het samen.

Een van de juweeltjes uit de laatste roman van Vonne van de Meer, ‘Het smalle pad van de liefde’, waar het overigens niet zozeer over ouderschap gaat, maar de vriendschap tussen twee gezinnen, die elkaar alleen in de zomer ontmoeten, als Pieter en Mae Akkerman hun vakantie doorbrengen in het huis van Floris en Francoise Vrijbloed, in de Auverge in Frankrijk en hoe die op het spel gezet wordt, als twee van hen samen een verhouding krijgen.  “Het was nooit uitgesproken, maar daarom niet minder waar: ze voeden, ja ze inspireerden elkaar. Met zijn vieren, al dan niet omringd door hun kinderen, waren ze op hun best.” Lees verder Het smalle pad van de liefde

Retour Rantepao

AfbeeldingJoke Verweerd brengt mensen tot leven. Met een paar pennenstreken is iemand met al zijn of haar passies en twijfels op papier gezet. Zo zijn daar in ‘Retour Rantepao’  Mirjam van Apeldoorn en haar vader Wouter en moeder Ine. Daarnaast schetst ze in dit boek ook kleurrijk Indonesië.

Mirjam is 32 jaar, heeft haar eigen stylingbureau en is verliefd op Jeroen. Maar ze wil zich niet binden. Ervaringen uit het verleden hebben haar wel geleerd dat zij niet iemand is voor vaste relaties. Ze heeft wel een band met Firman, haar pleegbroer uit Indonesië. Mirjam is opgegroeid in Rantepao, omdat haar vader les gaf op de Theologische school. Het gezin van Apeldoorn heeft 8 jaar in Indonesië gewoond en dat heeft diepe sporen achtergelaten. Wouter was daar in zijn element en wist zich gesteund door zijn vrouw. Mirjam voelde  zich half Toraja, de stam waar ook Firman van is. Maar  het leven nam een dramatische wending toen Daniel, het jongste kind van Wouter en Ine overleed. Ine kon dat niet verwerken en omdat het leven voor haar onhoudbaar werd, is het gezin teruggekeerd naar Nederland met een ontheemd gevoel.

Bij Mirjam is dat misschien nog wel het sterkst.  Ze schrikt zich rot als ze zwanger blijkt te zijn. Kan ze daarvoor nog wel weglopen?

Als er bericht komt van Firman, dat hij als predikant naar de binnenlanden van Sulawesi gaat, brengt dat alles voor alle betrokkenen in een stroomversnelling. Mirjam gaat terug naar Rantepao.

Het boek wordt al lezende mooier. Je wordt het verhaal ingetrokken,  omdat Mirjam ontdooit, zichzelf hervindt en je wil weten welke kant dat op gaat. Het is een zoektocht naar de kern van het bestaan. Er worden in het verhaal heel wat levensvragen gesteld waar je bij stil zou kunnen staan. Dilemma’s  waarvan  je weet dat het antwoord niet zomaar te geven is dat het ook niet zo is voor de hoofdpersonen maakt deze roman authentiek.

Het geloof in God, het gesprek met Boven, speelt daarbij een belangrijke rol.  Hoewel dominee van Apeldoorn met zijn twijfels worstelt en niet alle antwoorden heeft. Mirjam doet niet zoveel met het geloof, wat zij van huis uit heeft meegekregen en ook haar vriend is een buitenstaander, dat maakt de setting van de (christelijke) roman wel toegankelijk in deze tijd, zeker omdat de levensvraag; ‘waar hoor ik thuis?’ zo universeel is.

‘Retour Rantepao’ is een reis die je zelf wilt maken. Ik vind deze roman prachtig. De zinnen, die soms zo kernachtig weergeven waar het om draait: “Nu heeft ze een verhaal, al zijn het maar een paar woorden. te midden van het geknetter van motoren en de stank van uitlaatgassen sms’t ze Jeroen: ‘Ik ben er.’”

Daarnaast is het een roman met meerdere lagen. Wat te denken van de cultuur van de Toraja waar zoveel aandacht is voor de dood, de begrafenis het grootste feest is, terwijl de dood van Daniel alles overhoop gooit in het gezin?

Joke Verweerd heeft gekozen voor twee perspectieven in deze roman, die van Mirjam en vader Wouter. Het is bijna kenmerkend dat moeder Ine klein gehouden wordt, terwijl ze ook een verhaal te vertellen heeft en dat ook wil doen. Heel herkenbaar vond ik als Wouter van zijn vrouw zegt:  “Soms verzint ze er nog het een en ander bij, maar dat is ook goed. Lachen is altijd goed.” Tijdens een lezersavond afgelopen najaar heb ik dit Joke Verweerd over zichzelf horen zeggen.

Update: Retour Rantepao is genomineerd voor de Publieksprijs Christelijke Boek 2014.  Ook genomineerd zijn in dezelfde categorie fictie (uit Nederland) Morie van Arie Kok en Waterval van Liesbeth Morren

________________________

Mijn waardering: ****

Retour Rantepao  – Joke Verweerd | Uitgeverij Mozaïek 2013 | IBN 9789023994350 | 376 blz.  € 19,90 ook als e-book