Mijn leesweek #1904 Boeken opruimen

In het kader van de Maand van de Spiritualiteit heb ik Verlangen naar minder gelezen van Jelle Derckx (vluchtig) gelezen. Ja dat is niet echt spiritueel, maar de spiritualiteit van tegenwoordig, is toch anders dan waar ik mij in thuis voel. Jelle Derckx ken ik van zijn blog Growthinkers en zijn lijstjes, die ik vroeger op Facebook voorbij zag komen. Een terrein waarop je kunt verlangen naar minder is boeken. Jelle Dercks heeft het over een eregalerij. Een boekenplank waarop alleen maar boeken staan waar je over wilt praten, of die je nog wil lezen. Bij voorkeur is die stapel niet groter dan 10. Het past bij wat opruimgoeroe Marie Kondo schijnbaar heeft gezegd over het hebben van 30 boeken. Sommige lezers lukt dat, zoals je kunt lezen op de blogpost van Sue over de boekenkast van Sandra. Het feit dat ik juist deze week Verlangen naar minder heb geleend bij de bibliotheek, in plaats van dat ik ben gaan shoppen tijdens het Boekenfestijn in Ahoy Rotterdam, vond ik al een stap in de goede richting. Maar lukt het mij ook om kritisch te kijken naar mijn boekenkast? Lees verder Mijn leesweek #1904 Boeken opruimen

Recensie Klein land

Gaël Faye, een artiest met Frans Rwandese wortels, heeft met zijn debuut Klein land, het verhaal van zijn jeugd in Burundi verteld. Zijn alter ego Gaby weet niet hoe dit verhaal is begonnen, ook al heeft zijn vader het op een dag allemaal uitgelegd:

‘In Burundi is het net als in Rwanda, weet je. Er zijn drie verschillende groepen, etnische bevolkingsgroepen heet dat. De Hutu zijn de grootste groep, ze zijn klein, met een dikke neus. (…) Prothé bijvoorbeeld, onze kok. Je hebt ook Twa, de pygmeeën. Die slaan we over, ze zijn met zo weinig dat ze niet meetellen, zeg maar. en dan heb je de Tutsi, zoals jullie mama. Daarvan zijn er veel minder dan de Hutu, ze zijn lang en mager met een spitse neus en je weet nooit wat er in hun hoofd omgaat. Jij, Gabriel’, had hij gezegd en hij wees naar me,  ‘jij bent een echt  Tutsi, ik weet nooit wat je denkt.’

Lees verder Recensie Klein land

Reünie met Grip van Stephan Enter

Een reünie, daar heb ik niet zulke goede ervaringen mee. Vijf jaar na mijn VWO diploma, zag ik mijn klasgenoten van de middelbare school terug. Zij, al dan niet met een knipperrelatie, aan het begin van een mooie carrière. Ik ruim twee jaar getrouwd en net die week, had ik van de gynaecoloog gehoord dat wij geen kinderen konden krijgen. Dat in zo’n korte tijd het toekomstperspectief zo kan veranderen, maakte dat ik mij weinig op mijn gemak voelde tijdens die ontmoeting.

Nee, dan het weerzien met Grip! Ik las deze roman van Stephan Enter, over de reünie van de bergbeklimmers Paul, Vincent en Martin, al in 2012. Een verhaal dat zo goed in elkaar is gezet, dat ik toen schreef: Slechts één dag, drie totaal verschillende mannen, die elkaar na 20 jaar ontmoeten en hun herinneringen aan hun onvergetelijke reis van een beklimming in de Lofoten. Dat is kort samengevat waar het in Grip om draait. (..) Hier heb je echt een meesterwerk, waarover je je blijft verwonderen. Maar zoals het gaat in het leven, die verwondering zakt weg. Het zit niet in grote lijnen. Het zijn de fijne details en de vele motieven, die het herlezen maken tot een feest. Om weer bij dat open einde van Grip te komen, waar je als lezer precies weet wat er is gebeurd in Noorwegen en hoe dit de levens van de mannen en Lotte heeft beïnvloed. Lees verder Reünie met Grip van Stephan Enter