Moord op Huilwater

Karin Brynard, auteur van onder andere Moord op Huilwater is deze week in Nederland en België vanwege de Week van de Afrikaanse Roman. In 2016 was ik betrokken bij deze week om de liefde voor het Afrikaans, wat gedeelde wortels heeft met Nederlands, te promoten. Dit jaar lukt het mij niet om naar één van de bijeenkomsten te gaan. Helaas want in 2017 heb ik ontzettend genoten van het boek van Karin Brynard. Ik zal jullie alsnog vertellen waarom ik  Moord op Huilwater een boeiend boek vind. Lees verder Moord op Huilwater

Zomerlicht en dan komt de nacht

Een dorp als decor en schrijvers laten zien hoe de tijden veranderen, maar de mensen niet. Dit zag ik in de roman van Duitse Juli Zeh in Ons soort mensen, maar de IJslandse schrijver Jón Kalman Stefánsson deed het al in zijn debuut Zomerlicht en dan komt de nacht in 2005. Pas in 2018 is deze roman in  het Nederlands uitgegeven.  Ik kreeg de ebookversie cadeau bij Trouw en deze zomer heb ik hem gelezen. Lees verder Zomerlicht en dan komt de nacht

Mijn leeszomer #2019

Hier ben ik weer, nu de zomer bijna voorbij is. Heb jij zes weken vakantie? vroeg iemand naar aanleiding van mijn bericht over de vakantiebieb. Nou niet echt, maar ondertussen heb ik maanden niet geblogd terwijl ik ideeën had over de literatuur van mijn vakantiebestemming en de klassiekers van augustus. Na de vakantie kreeg ik het druk met vrijwilligerswerk voor Vereniging Protea en de Rotterdamse Rugby Club. Nu heb ik een moment om jullie bij te praten over de verschillende boeken die ik deze zomer heb gelezen of toch niet ben doorgekomen. Een blog van meer dan acht leesweken, acht boeken  en  één verhaal.

 

Lees verder Mijn leeszomer #2019

Wij lezen misdaad en straf (2)

In juli heb ik Misdaad en straf van Dostojevski uitgelezen. Ik was in deze Russische klassieker begonnen, er kwamen wat andere boeken tussendoor, maar toen Ali Molenaar haar exemplaar had, gingen we samen (verder) lezen, bloggen met hier en daar een tweet. Het eerste deel van mijn leeservaring staat hier, vandaag mijn eindoordeel.

Het lezen van het tweede gedeelte van de roman (deel 4,5,6) en dan vanaf deel 5 vond ik pittig. Om vol te houden las ik een hoofdstuk per dag. Het lag niet aan Dostojevski. Sterker nog er is geen hoofdstuk saai te noemen. Er gebeurt van alles behalve dat waar ik ondertussen zelf naar uitkijk de ontmaskering van Raskolnikov. Hij heeft immers aan het eind van deel één een oude vrouw vermoord. In mijn eerste blog schreef ik nog dat ik het interessant vond al die personages en losse eindjes om ideeën over moraal en misdaad te delen, maar nu vermoeit het mij.  Daarmee doe ik Dostojevski tekort. Als er niet een boekenplank vol met boeken klaar staat, zou ik aan Misdaad en straf het ultieme leesplezier beleven, omdat er zoveel is om te overdenken. Juist nu ik deze blog schrijf, valt mij op hoeveel ik wil zeggen over wat mij heeft geraakt. Spoileralert, dat is deze keer met details over de afloop. Lees verder Wij lezen misdaad en straf (2)