Tagarchief: adoptie

Retourtje roots

Rootsreizen lijken tegenwoordig bij het adoptietraject te horen. Nog niet zo lang geleden was het vooral een vraag waar alleen  geadopteerden zich mee bezig hielden (en dan met name over het zoeken naar biologische familie). Maar nu is een rootsreis een veel ruimer begrip; het betekent je kinderen kennis laten maken met het land waar ze zijn geboren, hun inwoners en de cultuur. Adoptiegezinnen reizen tegenwoordig vaak naar het land van herkomst, om hun kind of broertje of zusje te halen. Nog een keer op ‘vakantie’ gaan naar de andere kant van de wereld lijkt heel vanzelfsprekend. Het is niet meer de vraag of je gaat, maar wanneer je gaat?

Lees verder Retourtje roots

De nieuwe Kratz

Pfff zelden heb ik een roman gelezen waarin de zinnen zoveel onderhuidse spanning bevatten als in De nieuwe Kratz van Gerard van Emmerik. Met ingehouden adem heb ik dit verhaal voor mijn ogen zien ontwikkelen. Let wel het is geen thriller, het is ook geen standaard adoptieroman, want de nieuwe Kratz is 16 als hij mee mag naar het huis van Karl en Hildegard Kratz. Het begint als ik de eerste drie woorden lees: “Maar Julien leeft.”  Lees verder De nieuwe Kratz

6 romans waarin ik ben gestrand

Het wordt wel weer tijd dat ik iets van mij laat horen, want de laatste weken heb ik niet veel boekencommentaren gemaakt. Ik lees nog steeds veel, maar er zijn ook steeds meer boeken die ik niet uit lees. Eigenlijk lees ik altijd wel braaf mijn boeken uit voordat ik er iets over zeg. Deze keer in dit maandoverzicht, laat ik recent verschenen boeken passeren waar ik wel aan ben begonnen, maar die mij niet tot het eind wisten te boeien. Hoe ver ik ben gekomen?   Lees verder 6 romans waarin ik ben gestrand

Boekencommentaar april 2015 in één woord actueel

Je hoeft de kranten er maar bij te pakken, of het journaal aan te zetten, alle boeken die ik in april heb gelezen, hebben een actueel thema, hoewel het soms ook heel persoonlijk is. Dat zorgt ervoor dat de boeken die ik de laatste tijd heb gelezen, meer indruk hebben gemaakt en ik er niet makkelijk los van kom.  Eigenlijk is dat al begonnen met de vraag die Simone van der Vlugt zich stelde tijdens het schrijven van de Lege stad: “Hoe zou ik het doen, als ik in die situatie was?” We hoeven daarnu niet meer de Tweede Wereldoorlog voor in te vullen. Het kan ook gaan over het helpen van vluchtelingen, het ervaren van vervolging omdat je gelooft.

Lees verder Boekencommentaar april 2015 in één woord actueel

Gevangen in onvoorwaardelijke liefde

Op een vlotte manier vertelt Marno Duursma het adoptieverhaal van Jukalan, als was het zijn eigen verhaal. Hij heeft iets meer dan 4 maanden in een kinderthuis in Jakarta (Indonesië) gewoond, voordat hij door zijn ouders Klaas en Nienke wordt geadopteerd en naar Friesland verhuist. Als zij nog een keer vader en moeder worden door een zwangerschap spreekt hij van ‘scoren’. Zo krijgt Jukulan een zusje en een broertje en heeft hij eindelijk zijn normale gezin waar hij heel veel liefde krijgt. Hij voelt zich Nederlander en Fries met een mooi kleurtje. Tot zijn pubertijd doet hij net alsof zijn adoptie hem niets kan schelen. Later praat hij vooral met anderen over zijn adoptie. Uit angst om zijn ouders te kwetsen, heeft hij het met hen bijna nooit over zijn afkomst en reageert hij ook nukkig en afstandelijk als het er over gepraat wordt. Als hij 17 is, besluiten zijn ouders om met het hele gezin naar Indonesië te gaan. Jukulan heeft daar gemengde gevoelens bij. Lees verder Gevangen in onvoorwaardelijke liefde