Tagarchief: Arie Kok

Recensie: Zoete zee

Mag een geheim een geheim blijven als het boek uit is? In Zoete zee, de laatste roman van Arie Kok worstelt Izak Boon met het geheim van zijn leven. Hij is nu tegen de vijftig, maar als jonge matroos voer hij op een viskotter, die in een storm bijna is vergaan. Zijn vader en zijn broer geven hem de schuld van het ongeluk. Hij mag niet meer mee varen en dat verandert het leven van Izak voorgoed. Hij verlaat niet alleen het familiebedrijf, maar ook het dorp en de kerk. Als Izak later probeert te achterhalen waarom, stuit hij op stevige geloofsgemeenschap, die het verleden liever laten rusten. Wat gebeurde er aan boord en waarom wordt er zo lang over gezwegen? Lees verder Recensie: Zoete zee

Mijn leesweek #1842

Om ervoor te zorgen dat ik blijf bloggen, ook zonder (hele lange) recensies, praat ik jullie voortaan bij in mijn leesweek. Want soms lukt het niet om een recensie te schrijven, zelfs al heb ik een leuk boek gelezen. Deze week deed ik het op een aantal gebieden rustig aan, maar lezen & boeken ontdekken kan nog altijd.

Lees verder Mijn leesweek #1842

Nachtmotet, een kleine compositie

Nachtmotet - Arie KokNachtmotet, een nieuwe roman van Arie Kok, is een klein boekje en over de inhoud wil ik niet veel over zeggen omdat er anders voor lezers niet veel te ontdekken valt. Aan de andere kant lijkt die angst ongegrond omdat het meer is dan een verhaal alleen; een soort melodie die je steeds weer moet horen om niet te vergeten dat bejaarden opgeborgen in een tehuis, een levensverhaal hebben wat je niet zomaar af kunt sluiten.

Nachtmotet speelt zich af in een bejaardentehuis, of chiquer in Villa Bethel. Misschien is het er ook wel meer een luxe residentie, want de lezer ziet niet meer dan één gang met kamers, een huiskamer met maar een handjevol bewoners en één vaste hulp voor de verzorging. Het is meer de eerste zin van het verhaal: “In de week na haar negentigste verjaardag wordt Hannie Havergort opgeborgen in Villa Bethel.” die bij mij de associatie oproept van een onpersoonlijk grijs gebouw.  Hoewel Hannie er alles aan doet om kleur in het leven te blijven zien; ze verzorgt de plantjes in haar vensterbank, door er dagelijks de dode blaadjes uit te trekken. Lees verder Nachtmotet, een kleine compositie