Tagarchief: Literatuur uit Duitsland

Luisterboek: Het achtste leven

Nu het de week is van het luisterboek, praat ik jullie bij over mijn luisterervaring van Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili. Eind maart heeft de bibliotheek elke week een deel van de in totaal 6 delen van dit luisterboek beschikbaar gesteld. De roman, een boek van meer dan 1000 bladzijden uit 2016 heeft veel lovende recensies. Elke week uren luisteren was voor mij een aangename manier om met deze fictieve familie uit Georgië kennis te maken. Het kwam door de fijne stem van de vrouwelijke voorlezer Hymke de Vries, die voor mij samen viel met de verteller van het verhaal, Nitsa. In de proloog hoor ik haar de onmogelijkheid aangeven om te beginnen met het verhaal; er zijn volgens de Ik persoon  (de tante van Brilka) meerdere opties; waar zij (mee bezig) was in Berlijn in 2006, of het moment dat Brilka besluit nee te zeggen tegen de wereld en wegloopt of bij de wortels van hun gezamenlijke familie in Georgië, terug in de tijd rond 1900. Dan combineert Nitsa alles en maakt het een persoonlijk gericht verhaal voor Brilka, omdat ze hoopt dat wanneer ze he verleden kent, ze vrij zal zijn om een nieuw (beter) leven te kiezen.

Als Nitsa de verhalen deelt die zij van haar overgrootmoeder Stasia heeft gehoord, dan hoor je steeds wat het met haar doet of waarom Brilka het moet weten. Juist die persoonlijke opmerkingen maken het luisteren naar dit familie verhaal intiem, maar wat is het groots en hoe wordt Georgië een interessant gebied en de wereldgeschiedenis gemakkelijk doorgeven. Lees verder Luisterboek: Het achtste leven

Het Brandoffer

“Davon haben wir nichts gewusst” is een cliché waarmee ik ben opgegroeid als het gaat om het excuus van de Duitse bevolking ten opzichte van de Holocaust. Maar ik kan de woorden zelf ook in de mond nemen, want zoveel weet ik niet van wat Duitsers zelf hebben geschreven. In deze boekenweek met als met thema Duitsland, hoor ik meer van zulke betekennissen: we lezen bar weinig Duitse literatuur. Lees verder Het Brandoffer

Een handvol sneeuw

De Duitse schrijfster Jenny Erpenbeck begint in Een handvol sneeuw met de bekende uitdrukking: “De Heer heeft gegeven, de Heer heeft genomen” maar doordat de moeder direct al weet dat dit niet klopt wanneer ze bij het graf van haar baby staat, heeft het boek mijn volle aandacht. Zo sterk is de openingsscene waarbij met elke schep aarde ook afscheid genomen wordt van het kind wat had kunnen zijn. Met dat gegeven maakt Jenny Erpenbeck een hele bijzondere familiegeschiedenis, want met een handvol sneeuw op de borst, had in 1902 de acht maanden oude baby in Brody niet hoeven sterven. Lees verder Een handvol sneeuw

Verzwegen moeder

verzwegen moeder“Gelukkig heb je de herinneringen nog.” Hoe vaak gebruiken we dat cliché om nabestaanden te troosten. In ‘Verzwegen moeder’ de laatste roman van Gisa Klönne komt de lezer er al gauw achter dat herinneringen ook niet heilig zijn. Dat is tenminste wat Rixa Hinrichs ervaart als ze onverwacht naar het winterse Berlijn moet afreizen. Haar moeder is verongelukt tijdens een autorit op dezelfde snelweg waar 12 jaar eerder haar broer is omgekomen. Rixa voelt zich schuldig omdat ze haar moeder niet heeft kunnen redden. Tegelijkertijd blijkt dat de moeder-dochter band, mede door het overlijden van haar broer onder spanning heeft gestaan. Vroeger was dat anders. Rixa kan zich een bijna onbezorgde jeugd herinneren met spannende reizen naar de familie van haar moeder in de DDR. Heerlijke zomers buiten in de tuin bij de pastorie van haar grootouders aan het meer, samen zwemmen met haar broers. Het onverwachte overlijden van haar moeder, zorgt voor veel vragen. Rixa  zoekt naar een verklaring waarom haar moeder die nacht in de auto is gestapt en naar Mecklenburg is gereden. Zoiets zou ze namelijk nooit doen. Herinneringen, foto’s, brieven, gesprekken met ooms en tantes, archieven van de kerk, steeds meer ontdekt Rixa van haar familie en wat al die tijd verzwegen is, maar waarom? Lees verder Verzwegen moeder