Tagarchief: luisterbieb

Luisterboek: Het achtste leven

Nu het de week is van het luisterboek, praat ik jullie bij over mijn luisterervaring van Het achtste leven (voor Brilka) van Nino Haratischwili. Eind maart heeft de bibliotheek elke week een deel van de in totaal 6 delen van dit luisterboek beschikbaar gesteld. De roman, een boek van meer dan 1000 bladzijden uit 2016 heeft veel lovende recensies. Elke week uren luisteren was voor mij een aangename manier om met deze fictieve familie uit Georgië kennis te maken. Het kwam door de fijne stem van de vrouwelijke voorlezer Hymke de Vries, die voor mij samen viel met de verteller van het verhaal, Nitsa. In de proloog hoor ik haar de onmogelijkheid aangeven om te beginnen met het verhaal; er zijn volgens de Ik persoon  (de tante van Brilka) meerdere opties; waar zij (mee bezig) was in Berlijn in 2006, of het moment dat Brilka besluit nee te zeggen tegen de wereld en wegloopt of bij de wortels van hun gezamenlijke familie in Georgië, terug in de tijd rond 1900. Dan combineert Nitsa alles en maakt het een persoonlijk gericht verhaal voor Brilka, omdat ze hoopt dat wanneer ze he verleden kent, ze vrij zal zijn om een nieuw (beter) leven te kiezen.

Als Nitsa de verhalen deelt die zij van haar overgrootmoeder Stasia heeft gehoord, dan hoor je steeds wat het met haar doet of waarom Brilka het moet weten. Juist die persoonlijke opmerkingen maken het luisteren naar dit familie verhaal intiem, maar wat is het groots en hoe wordt Georgië een interessant gebied en de wereldgeschiedenis gemakkelijk doorgeven. Lees verder Luisterboek: Het achtste leven

Luisteren naar: Knielen op een bed violen

Ik had hem nog niet gelezen: Knielen op een bed violen van Jan Siebelink. Mijn man wel. Nieuwsgierig toen het boek een hype was in 2005, kocht hij een exemplaar, las het en sindsdien stond het in onze boekenkast. Omdat ik hem niet van de plank haalde, bleef het voor mij een raadsel waarom een boek over een tuindersgezin in Velp, waarvan de man een visioen van God krijgt en zich aansluit bij een strenge calvinistische leer van thuislezers, zoveel mensen heeft weten te boeien.

De film knielen op een bed violen maakt het raadsel actueel, maar moed om aan het zware boek te beginnen heb ik niet. Gelukkig is daar het luisterboek. Lees verder Luisteren naar: Knielen op een bed violen

De week van het luisterboek

Nietvermoedend bestelde ik afgelopen maandag het luisterboek van een Leven van een loser (deel 3) want de lievelingsboeken van mijn tienerzoon waren verdwenen uit de luisterbieb. De bibliotheek had wel gewaarschuwd dat er titels zouden verdwijnen, maar op zo’n korte termijn dat we ze helaas op zijn tablet niet hebben kunnen downloaden. Nu had hij deel 1 en 2 al tig keer gehoord, dus een investering van 12,95 voor een cd kan wel uit dacht ik. Wist je dat het luisterboek goedkoper is dan de originele boeken? Goed dan mis je ook de grappige tekeningen die het verhaal extra kracht geven. Mijn zoon vindt het hoorspel wel genoeg (er zijn leuke geluidseffecten) en gelukkig kunnen we daar samen om lachen. Want hoewel een prille tiener, ik mag wel meeluisteren en eerlijk is eerlijk, als ik hoor hoe Bram Botermans over zijn moeder denkt en praat, dan begrijp je het gedrag van je eigen zoon ook een stuk beter. We roepen wel altijd dat we ons moeten verplaatsen in de ander, maar als je het zo voorgesteld krijgt, wordt het een stuk makkelijker.

Lees verder De week van het luisterboek

Het bittere kruid vertelt door Marga Minco

Luisterboek het bittere kruidHet bittere kruid van Marga Minco heb ik nooit gelezen, maar na het lezen van de leeservaring van Sandra, heb ik het boek gedownload uit de luisterbieb. Terwijl we al weken voor onze oudste zoon voorlezen uit de reis door de nacht van Anne de Vries, wordt er nu voor mij voorgelezen, door niemand minder dan Marga Minco zelf. Haar stem vult mijn kamer en vertelt het verhaal van een joods meisje dat begint, net als bij de reis door de nacht, aan het begin van de oorlog. “Op een dag…” Het komt direct binnen als een sterke, maar door doorleefde stem van een oude vrouw mij haar verhaal van de oorlog verteld. Het is alsof mijn oma aan het vertellen is over vroeger. Zij kon ook zo over de oorlog praten, hoewel met heel andere ervaringen. De kleine persoonlijke details, korte zinnetjes die worden toegevoegd, niet om de gevoelens te beschrijven, maar juist om zelf te voelen hoe het moet zijn geweest. Het maakt het vertelde zo authentiek. Eerst denk ik dat ik nog met wat losse hoofdstukken te maken heb, die haast op zichzelf staan met een titel; de terugblik aan haar jeugd waar het verschil tussen jood en niet-jood sterker was, dan in het begin van de oorlog. Het bezoeken van een kliniek omdat ze tbc heeft. Maar de herinneringen aan de oorlogsjaren gaan onmiskenbaar verder naar dat ene dramatische moment; dat het jonge meisje alleen komt te staan, zonder familie. Ze zwerft van onderduikadres naar onderduikadres en overleeft zo de oorlog. Met kleine details als de tol, die buiten het café ronddraait en tenslotte wordt verbrijzeld, zegt ze zoveel. Als de zin van Marga Minco klinkt, breek ik. “Ik miste het geloof van mijn oom. Zij zouden nooit terugkomen, mijn vader niet, mijn moeder niet, Bettie niet, noch Dave en Lotte.” Nog nooit heeft een verhaal mij zo aangegrepen. Ik weet niet zeker of die ontroering ook zo sterk was geweest als ik het verhaal zelf had gelezen. Ik realiseer me dat de emotie versterkt werd door het feit dat terwijl ik aan het luisteren was, ik ook de koffers aan het pakken was voor de vakantie. Ik mag op reis, meenemen wat ik maar wil, de bestemming kiezen in vrijheid, zonder angst de toekomst tegemoet gaan.

Toen het verhaal uit was, heb ik even mijn literatuurkennis opgefrist. Dat kon al met de uitgebreide informatie die de luisterbieb gratis bij geeft. Ik ben verrast dat dit debuut van Marga Minco al in 1957 is verschenen. Ik merk daar niets van. Het sobere taalgebruik is niet gedateerd. Sinds eind jaren negentig zijn schrijvers als Geert Mak, Judith Koelemeijer bezig met hun familiegeschiedenis op te schrijven. Margo Minco was hun dus al tientallen jaren voor. Nu is dit fictie (ipv literaire non-fictie) ze zegt zelf dat ze met dit verhaal iets gecreëerd heeft, maar haar motieven lijken wel op die van de auteurs nu, die hun familiekroniek willen vastleggen.

“Een van de drijfveren om Het bittere kruid te schrijven is ongetwijfeld geweest dat ik mijn familieleden verder wilde laten leven, door over ze te schrijven. Nu moet ik er wel direct aan toevoegen dat het schrijven over de oorlog iets heel anders is dan het beleven van die oorlog. Schrijven is in de eerste plaats vorm geven. In Het bittere kruid heb ik vorm gegeven aan mijn ervaringen, heb ik iets gecreëerd, en op de een of andere manier staat die creatie los van mijn belevenissen.”

Twee uur en en kwartier duurt het verhaal. Beslist de moeite waard!