Tagarchief: Nederlandse literatuur

Recensie Specht en zoon

Specht en zoon van Willem Jan Otten heb ik jaren geleden al gelezen en vooral de verteller van het boek is bij mij gebleven en dat hij gevaar liep. Begon het niet met een brandstapel bij een atelier? De details van het verhaal van de verteller was ik vergeten. Onlangs las ik Het vloekhout van Johan de Boosse, omdat deze roman op de shortlist staat voor de Libris Literatuurprijs 2019. Deze roman heeft ook een aparte verteller en ik wil hem naast de winnaar van de libris literatuurprijs van 2005 leggen. Ik herlas Specht en Zoon in één dag, het zijn maar 142 bladzijden, maar het is een verhaal waar ik in gezogen word. Lees verder Recensie Specht en zoon

Recensie: Vindeling – Vonne van der Meer

De nieuwste roman van Vonne van der Meer heet Vindeling. Het woord is een variatie op vondeling, waar het verhaal mee begint. In de proloog vindt Jutka Horvath een baby in een vuilnisbak. Het leven van Jutka wordt samengevat in dit ene moment:

“(..) en toen het kindje in een besmeurde hansop met de beeltenis van Mickey Mouse uit het vuil werd opgedolven, stond ze vooraan, de armen gevouwen in de wiegstand.

De wieg bleef leeg.”

Eind jaren vijftig vlucht de moeder van Jutka uit Hongarije. Jutka is nog maar een klein meisje. In Nederland moet ze een nieuwe taal leren en ze mist haar vader, maar daarover wordt in het gezin nauwelijks gesproken. Ze hebben geen gemakkelijk leven, de eindjes worden aan elkaar geknoopt. Jutka mag op balletles, als haar moeder de klas begeleidt op de piano. Maar dan blijkt dat Jutka zich niet kan wringen in de goede houding. Op die dag vindt zij een handtas en dat vormt haar tot vindeling;  gevonden voorwerpen brengt zij terug bij de eigenaar. Lees verder Recensie: Vindeling – Vonne van der Meer

Mijn leesweek #1907 start een leesclub

Deze week las ik twee roadnovels uit. Nou ja Italiaanse schoenen van Henning Mankell is niet echt een roadnovel, maar een groot gedeelte van het verhaal, als Frederik met zijn oude liefde Harriet, midden in de winter op zoek gaat naar een vennetje in het bos, reis ik al lezend met ze mee door in Zweden. Met Een onbarmhartig pad van Gerwin van der Werf, kon in toeren door IJsland en vooral dat is mij waanzinnig goed bevallen. Gisteren schreef ik daarover al een recensie. Maar hoe dit boek zo vlug op mijn leesstapel kwam en wat ik nu nog meer wil lezen, vertel ik je in deze leesweek. Lees verder Mijn leesweek #1907 start een leesclub

Recensie: Een onbarmhartig pad

Het zwarte land is kaalgeschoren door wind en duizend winters. Geen levend wezen heeft er iets te zoeken, zelfs de morsdode stenen ligger er tegen hun zin.

Gerwin van der Werf heeft mij al bij de eerste zinnen van zijn roman Een onbarmhartig pad. De proloog is slechts twee alinea’s waarvan vooral de laatste iets onheilspellends heeft:

“Dat is wat de lifter mij vertelde over Askja. Ik vond het nogal bombastisch klinken, alsof hij voorlas uit een ouderwetse reisgids, Maar hij sprak begeesterd, zonder haperen en geheel uit zijn hoofd.”

Lees verder Recensie: Een onbarmhartig pad

Reünie met Grip van Stephan Enter

Een reünie, daar heb ik niet zulke goede ervaringen mee. Vijf jaar na mijn VWO diploma, zag ik mijn klasgenoten van de middelbare school terug. Zij, al dan niet met een knipperrelatie, aan het begin van een mooie carrière. Ik ruim twee jaar getrouwd en net die week, had ik van de gynaecoloog gehoord dat wij geen kinderen konden krijgen. Dat in zo’n korte tijd het toekomstperspectief zo kan veranderen, maakte dat ik mij weinig op mijn gemak voelde tijdens die ontmoeting.

Nee, dan het weerzien met Grip! Ik las deze roman van Stephan Enter, over de reünie van de bergbeklimmers Paul, Vincent en Martin, al in 2012. Een verhaal dat zo goed in elkaar is gezet, dat ik toen schreef: Slechts één dag, drie totaal verschillende mannen, die elkaar na 20 jaar ontmoeten en hun herinneringen aan hun onvergetelijke reis van een beklimming in de Lofoten. Dat is kort samengevat waar het in Grip om draait. (..) Hier heb je echt een meesterwerk, waarover je je blijft verwonderen. Maar zoals het gaat in het leven, die verwondering zakt weg. Het zit niet in grote lijnen. Het zijn de fijne details en de vele motieven, die het herlezen maken tot een feest. Om weer bij dat open einde van Grip te komen, waar je als lezer precies weet wat er is gebeurd in Noorwegen en hoe dit de levens van de mannen en Lotte heeft beïnvloed. Lees verder Reünie met Grip van Stephan Enter