Tagarchief: Nederlandse literatuur

Mijn leesweek #1907 start een leesclub

Deze week las ik twee roadnovels uit. Nou ja Italiaanse schoenen van Henning Mankell is niet echt een roadnovel, maar een groot gedeelte van het verhaal, als Frederik met zijn oude liefde Harriet, midden in de winter op zoek gaat naar een vennetje in het bos, reis ik al lezend met ze mee door in Zweden. Met Een onbarmhartig pad van Gerwin van der Werf, kon in toeren door IJsland en vooral dat is mij waanzinnig goed bevallen. Gisteren schreef ik daarover al een recensie. Maar hoe dit boek zo vlug op mijn leesstapel kwam en wat ik nu nog meer wil lezen, vertel ik je in deze leesweek. Lees verder Mijn leesweek #1907 start een leesclub

Recensie: Een onbarmhartig pad

Het zwarte land is kaalgeschoren door wind en duizend winters. Geen levend wezen heeft er iets te zoeken, zelfs de morsdode stenen ligger er tegen hun zin.

Gerwin van der Werf heeft mij al bij de eerste zinnen van zijn roman Een onbarmhartig pad. De proloog is slechts twee alinea’s waarvan vooral de laatste iets onheilspellends heeft:

“Dat is wat de lifter mij vertelde over Askja. Ik vond het nogal bombastisch klinken, alsof hij voorlas uit een ouderwetse reisgids, Maar hij sprak begeesterd, zonder haperen en geheel uit zijn hoofd.”

Lees verder Recensie: Een onbarmhartig pad

Reünie met Grip van Stephan Enter

Een reünie, daar heb ik niet zulke goede ervaringen mee. Vijf jaar na mijn VWO diploma, zag ik mijn klasgenoten van de middelbare school terug. Zij, al dan niet met een knipperrelatie, aan het begin van een mooie carrière. Ik ruim twee jaar getrouwd en net die week, had ik van de gynaecoloog gehoord dat wij geen kinderen konden krijgen. Dat in zo’n korte tijd het toekomstperspectief zo kan veranderen, maakte dat ik mij weinig op mijn gemak voelde tijdens die ontmoeting.

Nee, dan het weerzien met Grip! Ik las deze roman van Stephan Enter, over de reünie van de bergbeklimmers Paul, Vincent en Martin, al in 2012. Een verhaal dat zo goed in elkaar is gezet, dat ik toen schreef: Slechts één dag, drie totaal verschillende mannen, die elkaar na 20 jaar ontmoeten en hun herinneringen aan hun onvergetelijke reis van een beklimming in de Lofoten. Dat is kort samengevat waar het in Grip om draait. (..) Hier heb je echt een meesterwerk, waarover je je blijft verwonderen. Maar zoals het gaat in het leven, die verwondering zakt weg. Het zit niet in grote lijnen. Het zijn de fijne details en de vele motieven, die het herlezen maken tot een feest. Om weer bij dat open einde van Grip te komen, waar je als lezer precies weet wat er is gebeurd in Noorwegen en hoe dit de levens van de mannen en Lotte heeft beïnvloed. Lees verder Reünie met Grip van Stephan Enter

Recensie: Broeder Ezel

Het debuut Broeder Ezel van Liesbeth Goedbloed heeft één aangrijpende proloog. Daarin zijn we getuige van hoe Anna haar broertje Jens vindt, die in de sloot is gevallen. Het broertje waar zij op had moeten passen, is een engeltje geworden. Een tweede proloog staat tussen haakjes, begint met een bijbeltekst en lijkt een profetische voorspelling van de roman. De alwetende verteller richt zich tot Bettino, iemand die 742 jaar geleden in die regio van een toren is gevallen om een engel te kunnen worden. Dan begint het verhaal; Lees verder Recensie: Broeder Ezel

De Trooster

Afgelopen zaterdag werd bekend dat Trouwlezers De Trooster van Esther Gerritsen het beste boek van 2018 vinden. Dat geldt ook voor mij, hoewel ik mijn stem heb laten horen via de NRC boekenwedstrijd. Toen ik dit voorjaar de Trooster las, schreef ik even geen boekencommentaren. Nu het einde van het jaar nadert en de lijstjes worden gemaakt, zal ik jullie toch vertellen waarom ik de Trooster één van de beste boeken van 2018 vind, die ik heb gelezen. Lees verder De Trooster