Tagarchief: poëzie

Nagelaten geloof – poëzie

Gisteren was ik op de CLO literatuurdag in Gouda. Ik koos voor de workshop poëzie schrijven van René van Loenen samen met een aantal andere deelnemers. De opdracht was simpel kies een bijbels personage, kies een beslissend moment in zijn leven en kies een perspectief. Ik bleef dicht bij mijn hart en schreef in de jij vorm over hoe Mozes aan het begin van zijn leven geen keuze had. Een dilemma waar menig adoptiekind mee heeft te dealen. Lees verder Nagelaten geloof – poëzie

50 gedichtjes en meer

coverTirza van Schie heeft een talent, met haar Versjes van een moeder weet ze iedere keer emoties te vangen die we voelen bij alledaagse dingen. Ze geeft woorden aan de verwondering, die hoort bij het krijgen van kinderen en ons overvalt als we ons kroost observeren tijdens het opgroeien. Al een aantal jaar deelt ze die huis-tuin-en-keukenkrabbels over geluk, liefde en verdriet op haar blog Lentezoet. Ik kwam er toevallig mee in aanraking doordat een vriendin zo’n gedicht deelde via facebook. Op de tijdlijn staat dan een wazige afbeelding met aanslagen van een oude typemachine, kijkrijm noemt ze het. Er zijn zinnen bij die me vaak op een verrassende manier weten te raken in de kern.

Lees verder 50 gedichtjes en meer

De IJsmakers, een roman om van te genieten

“Mijn broer hield een lepel voor mijn mond. Ik keek in zijn kalamata-ogen, hij keek terug. Toen openende ik mijn mond en voerde hij mij zijn ijs. De textuur was ongelofelijk fijn en glad, fluweelzacht. Het waren miljoenen minieme ijskristallen in de dikke room. Ze vormden de ruggengraat van het ijs, hoewel ze maar een fractie uitmaakten van het totale volume. De luchtbelletjes die tijdens het draaien waren opgesloten, hadden de consistentie lichter gemaakt, maar niet broos – je kon bijna op het roomijs kauwen. Toen smolt het, mijn ogen gingen vanzelf dicht. Het was als zweven, zoals je even van alles loskomt als je een meisje kust.”

(blz 144 De IJsmakers – Ernest van der Kwast)

ijsmakersEr is vast geen ander die lyrischer over ijs kan praten dan Giovanni Talamini en dat doet hij in de roman De ijsmakers van Ernest van der Kwast. Zijn familie, ouders, broer Luca en schoonzus Sophia mogen in hun handen klappen voor zo’n lofrede op hun traditie; het allerbeste Italiaans ijs maken, maar dat doen ze allerminst. Giovanni is de verrader, degene die de ijssalon in steek heeft gelaten, toen hij op 18 jarige leeftijd besloot zijn leven te wijden aan poëzie. In plaats van elke zomer ijs te maken en te verkopen in Rotterdam zoals al generaties voor hem gedaan hebben, ging Giovanni studeren en op zoek naar de mooiste gedichten in de wereld. Ondertussen blijft hij met hen verbonden, dat merk je aan alles als je De ijsmakers leest. Een roman die vooral een schakering is van verhalen, vaak hilarisch zoals in het begin als zijn 80 jarige vader verliefd wordt op een kogelslingeraarster en zijn moeder hem belt om te zeggen dat zijn vader zijn verstand heeft verloren. Hier proef je al een bittere ondertoon van een lang huwelijk waar liefde is verdwenen. Maar ook scenes vol passie, van genot die je nooit meer vergeet. Lees verder De IJsmakers, een roman om van te genieten