Tagarchief: Zuid-Afrika

Laten we het er maar niet over hebben

Gisteren ging ik met mijn tienerzoon naar Akwasi. Eigenlijk ken ik het multitalent Akwasi niet zo goed. Maar kijk op zijn site en je ziet  een professie bij elk van zijn letters (Anton Karel Willem Anton Simon Isaac). Ik heb hem weleens gezien bij DWDD en ik weet dat hij hiphop maakt. Een muziekstijl die onze jongens leuk vinden, ook al staat Akwasi (nog) niet op hun playlist. Een beetje ongemakkelijk voelde het dus wel om T (Teunis Hendrik) mee te nemen naar het bibliotheektheater in Rotterdam. Ongemak, dat is het centrale thema in de poëziebundel ‘Laten we het er maar niet over hebben’, die Akwasi onlangs heeft geschreven. Op zo’n moment komt hij als schrijver bij mij in beeld. Het enige overtuigende argument voor mij om Teunis mee te nemen was, dat ik hem wilde introduceren met een Zwartlicht rolmodel. Iemand die zich durft uit te spreken over onrecht waar T mee geconfronteerd wordt. Wij kunnen ook een gedicht maken met een datum zoals bladzijde 9 uit de bundel. Een moment dat pijn in het hart wordt gegrift door woorden. Lees verder Laten we het er maar niet over hebben

Poëzie uit Zuid-Afrika – Santenkraam

Een paar weken geleden liep ik langs de overvolle kasten met poëziebundels in  de Rotterdamse bibliotheek. Ik had geen idee dat er zoveel geschreven was, hoe zou ik iets kunnen uitkiezen waar ik mee aan de slag kon in de najaarspoëzieweek van Sandra Leest? Op aanraden van Ellen Deckwitz pakte ik een bloemlezing, iets met een titel van de 1000 beste gedichten uit de wereldliteratuur. Ik zag daar de naam van Elisabeth Eybers en toen wist ik waar ik moest gaan zoeken. Op de afdeling waar de vertaalde poëzie netjes staat gerangschikt per land. Ik zie daar de bundels van de Zuid-Afrikaanse Ronelda S. Kamfer staan. Vorig jaar had Janita Monna een positieve recensie geschreven van haar laatste bundel Mammie, maar de eerste regels van Santenkraam, roepen een oergevoel op. Lees verder Poëzie uit Zuid-Afrika – Santenkraam

Recensie: Dit is mijn land

Dit is mijn land lijkt een eenvoudige familiegeschiedenis van een bruin gezin in George, een kleine stad in Zuid-Afrika. Het verhaal begint in 1939, als Abraham de Bruin het aandurft om Stella ten huwelijk te vragen. Hij is zelf nooit naar school geweest, maar oefent in het zand om zijn naam te schrijven, zodat hij de akte kan ondertekenen. Deze en vele andere korte scenes schetsen een beeld van een hardwerkende, goedgelovige timmerman, Lees verder Recensie: Dit is mijn land