Tagarchief: Zuid-Afrika

Afrikaanse romans in het Nederlands

klimtolEn toen was het september, een nieuwe maand om te laten zien wat ik wil gaan lezen en waarover ik wil bloggen. Ik maak het mezelf makkelijk want deze maand kijk ik uit naar de ‘Week van de Afrikaanse roman’, die de werkgroep Afrinetwerk van 19 t/m 28 september organiseert. Een campagne waarin hernieuwde aandacht wordt gevraagd voor Afrikaanstalige romans in Nederlandse vertaling. Ik heb al een aantal van deze romans gelezen en op deze blog kun je al recensies vinden van Kleine Rachel, Dit Leven, Kijk me in de ogen, Fiela’s kind en Tolbos. Ik ga iets lezen van Afrikaanse auteurs die ik nog niet ken, namelijke Etienne van Heerden en Marita van der Vijver. Ik ben erg nieuwsgierig naar Klimtol en van Marita van der Vijver heb ik ‘Stiltetijd’ op de plank staan.

Deze maand dus maar twee boeken in de rubriek nog te lezen, maar dat komt omdat het begin van het schooljaar veel energie en tijd kost, dus vandaar ook nu een kort berichtje.

Tolbos, beslist geen onkruid

tolbos.jpg

Als je een boek blijft lezen, de bladzijden blijft omslaan en het verhaal je zo in je greep heeft, dan heb je een goed boek. Tolbos was zo’n boek voor mij. Gaaf dat ik van uitgever Mozaïek dit boek voor mijn blog en Boekenmening mocht lezen en recenseren. De eerste zinnen, waarin Katrien Neething en Agatha Kekana, de zwarte dochter van de huishoudster, ‘boerenoorlogje’ spelen, laten zien hoe makkelijk Irma Joubert geschiedenis kan verweven met een verhaal. Ze imiteren de familiegeschiedenis van Katrien. Het is 1976 en de tienjarige Katrien ontdekt al gauw dat zwarte mensen niet zomaar alles mogen in haar land, Zuid-Afrika. De familie volgt het nieuws van de scholieren, die protesteren tegen het Afrikaans in Soweto. Als de politie op de kinderen schiet, beseft Katrien dat de politie niet altijd te vertrouwen is. Tolbos is vooral het verhaal van het wel en wee van een jong meisje dat opgroeit in land dat zojuist het keerpunt van de geschiedenis is gepasseerd. Lees verder Tolbos, beslist geen onkruid

Recensie: Tikkop

TikkopTikkop is en roman die ik zou kunnen lezen en herlezen, omdat het verhaal zich afspeelt in Zuid-Afrika en me steeds opnieuw confronteert met vragen die ik ook heb over Zuid-Afrika.

De hoofdpersoon Mulder is onmiskenbaar een alter ego van Van Dis, een grijze zestiger, gedistingeerd, die betrekkelijk eenvoudig met iedereen een praatje aanknoopt en zo binnen no-time een divers aantal inwoners (met al hun clichés) aan het woord laat. Met de serie ‘van Dis in Afrika’ en mijn eigen ervaringen in Zuid-Afrika, roepen de zinnen genoeg beelden op om het boek  te ervaren als typische schets van het huidige Zuid-Afrika.

Lees verder Recensie: Tikkop

Kijk me in de ogen

kijk-me-in-de-ogen
Kijk me in de ogen

Katryn Jonis kan niet lezen of schrijven, maar praten kan ze! ‘Kijk me in de ogen’ staat vol met pittige dialogen van deze bijzondere vrouw. Ze is een kleurlinge uit het Richtersveld, een gebied in het Noordwesten van Zuid-Afrika, begrensd door Namibië, de Oranjerivier en de Atlantische Oceaan. Ze is het kleinkind van Barend Goosen en een Nama-vrouw, bruine huid, blauwe ogen. Al jong ontdekt ze hoe ze achtergesteld wordt door haar huidskleur, maar ze laat zich niet klein krijgen, deze bijdehante vrouw, een harder werker. Ze heeft ideeën voor een eigen kudde, een moestuin en spaart voor een eigen stukje grond. Maar als het verhaal begint in 1959, zit ze op de grond in een gevangeniscel, verdacht van de moord op Koos Klink, de zoon van haar aartsvijand. Alle bewijzen getuigen tegen haar; op de bewuste vrijdag rende ze met haar keukenmes achter Koos Klink aan, langs de rivier. Haar keukenmes is gevonden bij het slachtoffer en op haar jurk zit het bloed van het slachtoffer. Lees verder Kijk me in de ogen

Fiela’s kind

Benjamin had altijd geweten dat hij het houkind van zijn vader en moeder was. Te vergelijken met het lam dat met de hand gevoerd moet worden omdat de ooi het afwijst. Dat had hij altijd geweten, maar het was nooit belangrijk geweest omdat er thuis gewoon geen verschil gemaakt werd tussen hem en Dawid, Tollie, Kittie en Emma. Ze woonden in de Lange Kloof en de Lange Kloof lag tussen de bergen in die zich van het westen naar het oosten uitstrekten over een lengte van wel 150 kilometer.

Dat is het begin van het verhaal van Benjamin. Of begint zijn verhaal toch een hoofdstuk eerder toen rond 1865 een driejarige jongetje verdween in het Bos, het kind van Elias en Bartha van Rooijen? Het Bos is niet zomaar een bos, maar eerder een tropisch oerwoud achter de lagune van Knysna (Zuid-Afrika) door een ruige bergketen gescheiden van de dorheid van de Lange Kloof. Toch vermoedt een ambtenaar bij een volkstelling negen jaar later dat Benjamin, het witte houkind van Fiela Komoetie, het verdwenen jongetje Lukas van Rooijen moet zijn.
Vorige week zaterdag stond er in het Reformatorisch Dagblad een artikel over de populariteit van de Zuid-Afrikaanse romans. In het rijtje van Irma Joubert,  Connie Luyt, Mariël le Roux, Brett Michael Innes, was Dalene Matthee overgeslagen. Terwijl haar boeken onlangs opnieuw zijn uitgegeven en zeker de moeite waard zijn.  Lees verder Fiela’s kind