Reünie met Grip van Stephan Enter

Een reünie, daar heb ik niet zulke goede ervaringen mee. Vijf jaar na mijn VWO diploma, zag ik mijn klasgenoten van de middelbare school terug. Zij, al dan niet met een knipperrelatie, aan het begin van een mooie carrière. Ik ruim twee jaar getrouwd en net die week, had ik van de gynaecoloog gehoord dat wij geen kinderen konden krijgen. Dat in zo’n korte tijd het toekomstperspectief zo kan veranderen, maakte dat ik mij weinig op mijn gemak voelde tijdens die ontmoeting.

Nee, dan het weerzien met Grip! Ik las deze roman van Stephan Enter, over de reünie van de bergbeklimmers Paul, Vincent en Martin, al in 2012. Een verhaal dat zo goed in elkaar is gezet, dat ik toen schreef: Slechts één dag, drie totaal verschillende mannen, die elkaar na 20 jaar ontmoeten en hun herinneringen aan hun onvergetelijke reis van een beklimming in de Lofoten. Dat is kort samengevat waar het in Grip om draait. (..) Hier heb je echt een meesterwerk, waarover je je blijft verwonderen. Maar zoals het gaat in het leven, die verwondering zakt weg. Het zit niet in grote lijnen. Het zijn de fijne details en de vele motieven, die het herlezen maken tot een feest. Om weer bij dat open einde van Grip te komen, waar je als lezer precies weet wat er is gebeurd in Noorwegen en hoe dit de levens van de mannen en Lotte heeft beïnvloed. Lees verder Reünie met Grip van Stephan Enter

Recensie: Broeder Ezel

Het debuut Broeder Ezel van Liesbeth Goedbloed heeft één aangrijpende proloog. Daarin zijn we getuige van hoe Anna haar broertje Jens vindt, die in de sloot is gevallen. Het broertje waar zij op had moeten passen, is een engeltje geworden. Een tweede proloog staat tussen haakjes, begint met een bijbeltekst en lijkt een profetische voorspelling van de roman. De alwetende verteller richt zich tot Bettino, iemand die 742 jaar geleden in die regio van een toren is gevallen om een engel te kunnen worden. Dan begint het verhaal; Lees verder Recensie: Broeder Ezel

Mijn leesweek #1901

“God, daar was hij dus.” Dat is de eerste zin die ik in 2019 heb gelezen. Zo begint Grip van Stephan Enter. Ik ben nog niet veel verder gekomen (blz 50). Nu ik het boek voor de tweede keer lees, struikel ik over de lange zinnen met veel informatie. In de kantlijn, zet ik symbolen, zoals bij Vincents eerste woorden “ik wist niets”. Ik wil nog meer op aanwijzingen letten, alsof ik op zoek ben naar de mol (in literatuur).

Nee, wat lezen betreft heb ik geen vliegende start gemaakt in 2019. Toch heb ik een boek uit; De acht bergen van Paolo Cognetti, als luisterboek bij de bibliotheek. Als je de bestseller nog niet hebt gelezen, kan ik je dit luisterboek aanbevelen. Elke keer ging ik met Pietro mee op reis, de bergen in en raakte ik vertrouwd met de filosofie van klimmen en dalen of liever van het op grote hoogte ontvluchten van dingen die je beneden kwelde. Ik was verrast door de spiritualiteit van de acht bergen, maar ook van de subitiele verwijzingen naar bijbelteksten. Het was een verademing na het lezen van Broeder Ezel vorige week.

 Hoe is 2019 voor jullie begonnen wat betreft lezen & literatuur?