Mijn leesweek #1949 Het eind in zicht

Vorig jaar begon ik deze rubriek om elke week een stukje te schrijven over wat ik gelezen had, zodat ik een stok achter de deur had om te blijven bloggen. Nu tik dit bericht op mijn laptop waar nog recensies zijn opgeslagen die ik niet geplaatst heb. De laatste tijd heb ik teveel gelezen. Dat kan ook? Nou als ik met mensen iets ervaar wat op een waanwereld uit een roman van Rob van Essen lijkt te komen, dan denk ik van wel. Natuurlijk hebben we allemaal als lezers wel iets van herkenning in wat wij lezen, maar ondertussen veroorzaken ideeën uit de romans losse eindjes in mijn hoofd, zodat het daar een echte warboel lijkt.  Ik ga ermee stoppen.

Lezen is voor mij echt een heerlijk tijdverdrijf en recensies schrijven een manier om wat ik gelezen heb, te verwerken. Het is ook wel de weg van de minste weerstand. Schrijven over boeken is makkelijker dan mijn eigen ideeën voor een roman uitwerken. Ik wil daar in 2020 tijd voor maken.

Nu ik deze week die beslissing genomen heb, voelt het raar om mij alsnog druk te maken over dit blog, maar de opgeslagen recensies plaats ik, omdat ik deze boeken de moeite waard vind en jullie nog wat hebben om naar uit te kijken. Ik sluit af met een jaaroverzicht.

Alle volgers en lezers van dit blog bedankt. Het was leuk om op deze plek onze liefde voor boeken te delen!

Recensie Visser – Rob van Essen

Dit jaar is de roman Visser van Rob van Essen, de winnaar van de Libris Literatuurprijs, opnieuw uitgegeven. Met deze roman stond Rob van Essen al op de shortlist van de libris Literatuurprijs, maar die ging in 2009 naar Dimitri Verhulst. Ik had al veel over Visser gehoord, onder andere in de podcast van BoekenFM. Hij is een geschiedenisleraar die tijdens de les een opmerking maakt. Die opmerking landt bij een groepje jongeren met rechtsextremistische gedachten. De leraar is geschorst, maar zelf noemt Jacob Visser het ziekteverlof. Dat is de eerste van vele verschillende interpretaties waar de roman Visser vol mee zit. Lees verder Recensie Visser – Rob van Essen

In ongenade

In ongenade is een bekende titel van de Zuid-Afrikaanse schrijver en nobelprijswinnaar J. M. Coetzee, die al jaren ongelezen in onze boekenkast staat. Doordat Hester Kruger, haar hoofdpersoon in haar debuut Een nacht en daarna, deze roman ging herlezen, ben ik in het boek begonnen. Het verband tussen Een nacht en daarna en In ongenade is duidelijk; in allebei de boeken is er een overval op een boerderij op het platteland in Zuid-Afrika. In allebei de boeken gaat het ook over hoe nu verder na zo’n overval? Maar verder liggen de boeken mijlenver uit elkaar en dat komt mijns inziens omdat In ongenade het verhaal van de witte man wordt gevolgd, Professor Lurie en in een nacht en daarna verteld wordt door een vrouw. Het verhaal van Margaretha Bodenstein  is veel persoonlijker, empathisch en zeker ook schuldbewuster naar de zwarte bevolking in Zuid-Afrika. De opzet van haar verhaal is verzoenend. Ik zou bijna zeggen er zit genade in. De nacht was niet alleen verschrikkelijk en de ervaring heeft tot verrijkende inzichten geleid.  Toch doet het boute verhaal van In ongenade mij meer als ik het lees. Het werkt als spiegel waar ik mijzelf in kan zien. Lees verder In ongenade

Mijn leesweek #1946

Op maandag 11 november stofte ik mijn boekenkast. Alle boeken gingen eruit. Tijd voor een nieuwe indeling, waarbij ik de ongelezen boeken apart op een plankje zet. Het waren er maar 10, maar dat is al maanden zo, misschien zelfs al jaren; boeken waar ik niet aan toe kom om te lezen. Behoren ze dan tot de vergeten boeken? (Deze zijn nog zichtbaar, op mijn ereader staan er nog meer, maar daar blogte ik al eerder over.) Lees verder Mijn leesweek #1946